Eymen’in annesi kapıyı açtığında ifademi toparlayarak gülümsedim. Beni görünce bir hayli şaşırmıştı. Kaşları yukarı doğru kalktı ve hayretle konuştu. “Rüya! Hoş geldin kızım!”
Suratımda utangaç bir tebessüm oluşunca kafamı hafif aşağı doğru eğdim ve ona alttan bakarak “teşekkürler teyzeciğim…” Dedim.
Dikkatle üzerime inceledi, inceledikçe hayrete düşmüştü “sen ne kadar güzelleşmişsin böyle, maşallah.” Dediğinde daha da utanmıştım. Ellerimi baldırlarımın önünde kavuşturarak ona bakmayı sürdürdüm ve omuzlarımı daha da daraltarak kafamı salladım. “Teşekkür ederim.”
“Ay! Ben de ne kaba bir kadınım! Kapıda tutuyorum seni, gelsene içeri.”
Boğazımı temizledim ve sıkıntılı bir soluk alarak güçlükle konuştum. “Şey… Ben Eymen’e bir şey sormak için gelmiştim, o evde mi ki?”
“Eymen birkaç saat ön
