İyice iş, içinden çıkılmaz bir hal aldığında ne yapacağımızı şaşırmıştık. Ağabeyi yalnız bırakamazdık. Gerçi onun için alışverişimizi de ertelerdik ancak öylesine çocuksu bir coşkuyla istiyordu ki… Hayır demek içimden gelmiyordu.
Tek sıkıntı onu çok iyi tanımıyor, hastalığının derecesini bilmiyorduk. Avm de ki insanlara da rahatsızlık vermeyi göze alamazdık. Kederli bakışlarım Eymen’i bulunca aklıma gelen fikirle gözlerim parladı. “Ailesini arasana. Onlara bir sor bakalım bu tarz yerlere giriyorlar mıymış ağabeyle beraber.”
Eymen’in çekik gözleri iyice kısıldı ve etkileyici bir ses tonuyla devam etti. “Bazen çok zeki oluyorsun.” Ardından cebine soktuğu telefonunu tekrardan çıkartıp arama yaptığında ağabey hala daha bize onu da götürmemiz için yalvarıyordu.
Eymen yanımıza tekrardan yakla
