เมียติดจอง

1.บทนำ บริษัท R Jewelry “สวัสดีค่ะคุณไตร หวานเอากาแฟมาให้คุณรันค่ะ” เสียงเล็กดังขึ้นไม่ไกลทำให้ไตรภพซึ่งเป็นผู้ช่วยเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงก่อนที่จะระบายยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้เธอเหมือนที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน “เชิญครับ” “คุณรันไม่ติดงานอะไรใช่ไหมคะ” “มีงานครับ แต่ท่านประธานแจ้งไว้ว่าเข้าไปได้” “อ้อ…” หญิงสาวพยักหน้ารับ “ขอบคุณมากค่ะ” วาริศาเอ่ยบอกผู้ช่วยของคนเป็นเจ้านายเท่านั้นก็ยกมือขึ้นเคาะประตูห้องทำงานที่มีป้ายชื่อติดไว้ว่า ‘ผู้บริหาร รัชชานนท์ ศิริศิลป์ประภา’ ไม่นานก็เปิดประตูเข้าไปเมื่อได้ยินเสียงตอบรับกลับมา “หวานเอากาแฟมาส่งค่ะ” เสียงหวานเอ่ยดังให้คนที่เป็นเจ้านายที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารให้เขาได้รับรู้ถึงการมาของเธอ กาแฟที่อยู่ในแก้วน้ำเยติหรือแก้วเก็บความเย็นสีชมพูถูกวางลงต่อหน้า ‘ท่านประธาน’ ซึ่งมันเรียกสายตาของคนที่นั่งอ่านเอกสารได้เป็นอย่างดี “เมื่อไหร่จะเปลี่ยนแก้ว” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นสีชมพูที่มีตัวการ์ตูนคิตตี้รายล้อมรอบแก้วเต็มไปหมด “หวานมีแต่แก้วแบบนี้ค่ะ” “ทีหลังไม่ต้องใส่แก้วแบบนี้มา ใส่แก้วธรรมดาก็ได้” “กลัวกาแฟละลายค่ะ” คำพูดและสีหน้าที่ออกจะใสซื่อและไร้เดียงสาทำให้ ‘รัน’ เลิกที่จะพูดเรื่องของแก้วอีก เพราะพูดไปอีกฝ่ายก็คงดึงดันทำแบบนี้อยู่ดี “กินข้าวมาหรือยัง” “ยังค่ะ” คนตัวเล็กส่ายหน้าพัลวัน “คุณรันยังไม่กินเหรอคะ” “อืม” “หวานมีขนมเค้กติดกระเป๋ามาด้วย ถ้าคุณรันหิวหวานจะ…” “ฉันไม่กินขนมเค้ก” รันรีบพูดดักก่อนที่อีกคนจะหยิบไอ้ขนมนั่นขึ้นมา “ที่ถามเพราะจะชวนไปกินข้าว” “อ้อ” “ไปหรือไม่ไป?” “หวานยังไม่ได้ปิดร้านเลยค่ะ แค่แวะเอากาแฟมาให้คุณรันเฉย ๆ ว่าจะกลับแล้ว” “ลูกน้องมีไว้ทำไม” “ก็…” “ถ้าทำงานคนเดียวได้ ฉันจะได้ไม่ต้องจ้างที่เหลือต่อ” คำพูดดังกล่าวทำให้วาริศาตาถลนทันที รีบจ้ำก้าวเข้าไปหาเจ้านายแต่ก็ไม่ได้ยืนใกล้มากจนเกินไป “คุณรันจะไล่พี่น้ำกับพี่เป้ออกเหรอคะ” “ก็ถ้าเธอทำคนเดียวได้มันก็ต้องเป็นแบบนั้น” “ไม่ได้ค่ะ ทำไม่ได้” คนที่มีใบหน้าสวยรีบส่ายหน้าจนผมดกหนาที่ปล่อยยาวถึงกลางหลังสยายไปมา “เดี๋ยวหวานให้พี่ ๆ ในร้านปิดร้านให้ก็ได้ค่ะ” “อืม” “แล้วคุณรันจะออกไปกินข้าวตอนไหนคะ ต้องให้หวานกลับไปรอที่บ้านก่อนหรือยังไง” “รอที่นี่” คนเป็นเจ้านายยกแขนขึ้นมาดูเวลา “เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงจะพาออกไปหาอะไรกิน” “ค่ะ” วาริศาตอบรับแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งรอที่โซฟาไม่ไกลจากจุดที่เจ้านายทำงาน สองตาจับจ้องมองนั่นนี่ไปเรื่อยทั้ง ๆ ที่เคยเห็นตั้งแต่เด็กจนโต จนกระทั่งสายตาคู่นั้นไปจบที่เจ้านายของตัวเอง ส่วนคนถูกจ้องก็ก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนเดิม ‘อยู่กับคุณรันห้ามดื้อเข้าใจไหมลูก เป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน เชื่อฟังคำสั่งของคุณรันเข้าใจหรือเปล่า’ ‘…’ ‘ถึงแม่จะไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว แต่แม่เชื่อว่าคุณรันจะดูแลหวานได้ ขอแค่หวานอย่าเกเรและอย่าทรยศหักหลังคุณรันก็พอ’ ‘…’ ‘อย่าทิ้งคุณรันนะลูก’ นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้ายของเอื้องจันทร์ที่บอกกับวาริศาไว้ก่อนหล่อนจะจากไป ซึ่งแน่นอนว่าเธอทำตามคำสั่งนั้นมาตลอด และไม่เคยทำตัวดื้อให้คนเป็น ‘เจ้านาย’ ต้องปวดหัวเลยสักครั้ง ‘รัน รัชชานนท์ ศิริศิลป์ประภา’ นั่นคือชื่อเจ้านายคนแรกและคนเดียวของเธอ ไม่มีนอกเหนือจากอื่นนี้ ครอบครัวของวาริศาอยู่ภายใต้การดูแลของ ‘ศิริศิลป์ประภา’ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เริ่มจากแม่ของเธอที่เป็นทั้งแม่ครัวและสาวใช้คอยดูแลรัตน์เกล้าผู้เป็นมารดาของรัน แต่หลังจากที่รัตน์เกล้าจากไป พวกเธอจึงมีแค่รันคนเดียวที่เป็นเจ้านาย และเมื่อแม่ของวาริศาจากไปอีกคน ตอนนี้ชีวิตของเธอจึงมีแค่รันเท่านั้นที่เป็นทั้งเจ้านาย และผู้ปกครอง รันดูแลวาริศาราวกับว่าเธอเป็นน้องสาวของเขาอีกคน ส่งเสียให้เรียนในสถานศึกษาที่มีชื่อเสียง เงินทองมีให้ใช้ไม่ขาดมือ แม้ว่าเธอจะเป็นแค่สาวใช้ แต่เขาก็ไม่เคยละเลยในเรื่องของการดูแลเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะแบบนี้วาริศาก็เลยจงรักภักดีมาตลอด ไม่ได้หยิบจับความใจดีนั้นมาชุบตัวเองให้หลงระเริงไปในทางเสื่อมเสีย เธอยังเจียมเนื้อเจียมตัวและมองรันเป็นเจ้านายเหมือนเดิม ไม่เคยคิดจะตีตนเข้าไปใกล้แม้อีกฝ่ายจะเปิดโอกาสให้ทำแบบนั้นก็ตาม และเพราะความใจดีนั้นทำให้วาริศา ‘หลงรัก’ เจ้านายของตัวเอง แต่เธอก็ไม่เคยแสดงออกในแง่นั้นให้อีกฝ่ายได้รู้ ยังคงทำตัวเป็นปกติธรรมดาทั่วไป ไม่เคยก้าวก่ายเกินความจำเป็น เพียงแค่แอบรักแอบปลื้มอยู่ในมุมเล็ก ๆ ของตัวเองเท่านั้น และหากถึงวันที่รันมีครอบครัว วันนั้นเธอคงจะต้องตัดใจและกลับไปรู้สึกกับเขาแบบเจ้านายกับลูกน้องเหมือนเดิม ซึ่งไม่รู้เลยว่าจะกลับไปรู้สึกอย่างนั้นได้อย่างไร… ก็ในเมื่อเธอไม่เคยคิดกับรันเป็นเจ้านายเลยสักครั้ง “เหม่ออะไร” เสียงแหบห้าวที่มาพร้อมกับความเย็นนิด ๆ แตะลงบนแก้มทำให้วาริศาสะดุ้งตัวลอย ซึ่งมันเรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ ของคนยิ้มยากได้เป็นอย่างดี “ตกใจ?” “คุณรันมีอะไรหรือเปล่าคะ” “เสร็จแล้ว” “อ้อ…” คนตัวเล็กว่าพลางพยักหน้าพร้อมมือเก็บของที่หอบมาถือไว้ ส่วนปากก็บ่นขมุบขมิบเมื่อเห็นเค้กในมือ “หวานนึกว่าคุณรันจะหิวข้าวก็เลยเอาเค้กมาให้” “ฉันไม่กินเค้ก เธอก็รู้” “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวานกินเอง” “…” “วันนี้หวานลองฝึกทำเค้ก กะจะเอามาให้คุณรันชิมว่ารสชาติเป็นยังไง พอทำขายได้หรือเปล่า” “ทำเอง?” “ค่ะ” “งั้นก็เอาไว้นี่ เดี๋ยวกลับมาจะชิมให้” มือหนาแย่งขนมที่ว่าจากมือของวาริศาไปวางไว้บนโต๊ะทำงานข้างกระบอกแก้วสีชมพูน่ารักสดใสของเธอ “ไหนว่าคุณรันไม่ชอบกินเค้กไงคะ” “กินได้” “…” “ไปได้แล้ว” เพราะขี้เกียจตอบคำถามของคนตัวเล็กก็เลยดันให้เธอเดินนำหน้า และมีเขาเดินตามปิดท้าย ซึ่งอีกฝ่ายก็เดินตามแรงดันที่ว่าแม้จะมึนงงมากก็ตาม ใบหน้าสวยที่มีจมูกรั้นขึ้นหันไปมองคนเป็นเจ้านายอย่างสงสัย “มีอะไร” ตาคมดุจับจ้องหน้าเธอไม่วางตา “มองหน้าทำไม” “เปล่าค่ะ” “เปล่าก็เดิน”