สองอาทิตย์ต่อมา... "อาการโดยรวมตอนนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับบาดแผลต่างๆตามร่างกายก็หายสนิทแล้วจะมีก็เพียงแค่สองเรื่องนั่นก็คือเรื่องของความทรงจำ แต่ก็อย่างที่หมอเคยแนะนำไปว่าให้พาคนไข้ไปยังที่ๆเธอคุ้นเคยที่ๆเธอเคยมีความทรงจำไม่ว่าจะเป็นบ้านหรือสถานที่ต่างๆค่อยๆกระตุ้นอย่าเร่งรีบเพราะอาการอาจจะแย่ลงส่วนเรื่องการเดินก็พยายามให้ทำกายภาพบำบัดทุกวันแต่ก็อย่าหักโหมมากจนเกินไปนัก ทั้งสองเรื่องกำลังใจคือสิ่งสำคัญที่สุด" "ขอบคุณนะครับคุณหมอ" "ขอบคุณค่ะ" หลังจากเคลียร์ค่าใช้จ่ายกับทางโรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อยผมก็พาเอยมาที่คอนโดของผมเพราะผมจะต้องมาเก็บของเก็บเสื้อผ้ากลับไปอยู่บ้านย่าเพราะตอนนี้ผมจะต้องดูแลเอยกับลูกอย่างจริงจังสักที "ที่นี่ที่ไหนเหรอ" เอยถามขณะที่ผมกำลังอุ้มเธอมายังห้องของผมเธอมองไปรอบๆอย่างสงสัย "คอนโดธีร์เองเอยเคยมาอยู่กับธีร์ที่นี่ตั้งหลายปีที่ธีร์เคยเล่าให้เอยฟังไง"