หลงรักผูกพัน

ต้นเรื่อง! ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งลงบันไดตึกเรียนอย่างแรงและเร็ว ตามด้วยเสียงฝีเท้าอีกหลายคู่ที่วิ่งตามลงมา “ไอ้เบลล์ๆ ช่วยฉันที กันยัยพวกนั้นให้ที” เสียงเจ้าของฝีเท้าแรกที่วิ่งลงมาอย่างรีบร้อน เหมือนกำลังหนีอะไรสักอย่าง ร้องเรียกให้เด็กหญิงอายุราวๆ มัธยมต้น ที่กำลังเดินลงบันไดนำหน้าเขา “ไม่ช่วย! ไม่ใช่เรื่องของฉัน” เบลล์เด็กหญิงปฏิเสธทันทีที่มองไปยังต้นเสียงว่าคนที่ขอร้องให้เธอช่วยนั่นคือใคร ซอโซ่ เพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอ ที่มีใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวใสกว่าผู้ชายทั่วไป บางครั้งหน้าเขาใสกว่าผู้หญิงอย่างเธอด้วยซ้ำ รูปร่างสูง ขายาว ผมน้ำตาลอ่อน มองๆ ไปคล้ายกับว่าเป็นลูกครึ่งฝั่งยุโรปด้วยซ้ำ นัยย์ตาสีน้ำตาลอ่อน ความจริงแล้วเขามีเชื่อของคนญี่ปุ่น เลยได้ผมน้ำตาล ตาสีน้ำตาลมาบ้าง “ถ้าแกไม่ช่วยฉัน ฉันไม่ให้ลอกการบ้าน และก็จะไม่ติวให้ด้วย” ชายหนุ่มให้วิธีขู่ เพื่อให้เพื่อนที่มีอยู่น้อยนิด ช่วยเขา เบลล์ เด็กหญิงในชุดนักเรียน อายุราวๆ 15 ปี เท่าเขา หน้าตาน่ารัก ผิวขาวใสอมชมพู เส้นผมสีน้ำตาลเข้มออกดำธรรมชาติถูกมัดรวบขึ้นสูง ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อเริ่มบูดบึ้ง เมื่อได้ยินเพื่อนผู้ชายที่เธอสนิทด้วยพูดขู่เธอออกมา จนเธอต้องจำใจช่วย เขาไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทเหมือนคนอื่นๆ จะมีก็แต่เบลล์ หญิงสาวที่ไม่ค่อยจะเหมือนผู้หญิงสักเท่าไร เพราะนิสัยแบบนี้เลยทำให้เขาคบกับเธอเป็นเพื่อนด้วยได้ เพราะผู้หญิงคนอื่นๆ ส่วนมาก จะคอยตามเขาแจ และไม่ทำตัวเหมือนเพื่อน แต่จะทำตัวเหมือนแฟนและเป็นเจ้าของเขาจนเขารู้สึกอึดอัด เขามีก็แต่เบลล์ที่เขาสามารถคบได้ด้วยความสนิทใจ เบลล์เป็นผู้หญิงที่แม้ภายนอกจะดูน่ารักนุ่มนิ่ม แต่นิสัยกลับแข็งทื่อกว่าผู้หญิงทั่วๆ ไป และเธอก็เรียนไม่ค่อยเก่ง ไม่เหมือนเขาที่ไม่ได้อ่านหนังสือก็สอบได้ เธอจึงต้องอาศัยให้เขาช่วย ช่วยติว ช่วยทำงานส่งอาจารย์ “ไอ้โซ่! วุ่นวายชิบ พวกไหนอีกล่ะคราวนี้” เบลล์ถามด้วยสีหน้าหงุดหงิดรำคาญ แต่ก็ต้องจำใจช่วยเขา เพราะเธอต้องพึ่งเขาอีกยาวไกล “น้อง ม.1 ตามฉันทั้งวันเลยเนี่ย ถ้าช่วย วันนี้ไปช่วยทำการบ้าน” ซอโซ่พูด พร้อมกับทำท่าวิ่งอยู่กับที่ตรงหน้าเธอ เหมือนเป็นการเร่งเร้าให้เธอรีบช่วยเขา “เออๆ ไปๆ เข้าห้องชมรม ออกหน้าต่างไปรออยู่ข้างรั้วโรงเรียน เดี๋ยวตามไป” เบลล์บอกทางหนีทีไล่ให้เพื่อนชาย และนัดแนะสถานที่ที่จะไปเจอกัน เพราะเธอต้องทำหน้าที่กันพวกรุ่นน้องที่คอยตามเขาออกให้ เบลล์ยืนมองจนเพื่อนวิ่งหายลับไป แล้วหันขึ้นไปมองทางด้านบนบันไดที่มีเสียงฝีเท้าหลายคู่ กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากชั้นบน “พี่เบลล์ เห็นพี่โซ่วิ่งผ่านมาทางนี้ไหมคะ พี่เขาไปทางไหน” เสียงเล็กแหลม เดินลงมาแล้วเอ่ยถาม หญิงสาวที่เป็นเพื่อนของซอโซ่ ยืนขวางบันไดอยู่ “พวกเราตามหาโซ่ทำไมเหรอ” เบลล์ดัดเสียงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่มนวลลงกว่าตอนพูดกับเพื่อนเธอ เด็กสาวที่วิ่งตามโซ่รู้อยู่แล้วว่าเบลล์คือเพื่อนของชายหนุ่มที่พวกเธอตามหา และเป็นเพื่อนสนิทกันด้วย บางครั้งก็มีข่าวแว่วมาว่าพวกเขาอาจจะกำลังคบกันอยู่ “เอ่อ...พวกเราแค่อยากคุยกับพี่โซ่ค่ะ พี่เบลล์คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ” เด็กสาวรุ่นน้องเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พวกเราจะคุยอะไรกับแฟนพี่เหรอ?” เบลล์ตัดสินใจพูดออกไป เพื่อให้พวกรุ่นน้องได้เลิกตามตอแยเพื่อนเธอ “ฟะ...แฟนเหรอคะ พวกพี่เป็นแฟนกันจริงๆ เหรอ พวกเราคิดว่าแค่ข่าวลือ พี่คงแค่สนิทกัน คบกันจริงๆ เหรอคะ” รุ่นน้องพากันถามย้ำอย่างไม่เชื่อ “อื้อ น้องๆ ช่วยเลิกตามโซ่กันได้ไหม พี่หึงน่ะ” เบลล์ทำเสียงอ้อนๆ แกมขอร้อง แต่สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้น เธอกำลังแสดงละคร อย่างกับดารามากความสามารถท่านหนึ่งเลยทีเดียว “ดะ...ได้ค่ะ ขะ...ขอให้พี่ทั้งสองคนคบกันนานๆ นะคะ” รุ่นน้องรับปากด้วยเสียงตะกุกตะกัก พอพูดจบสาวๆ รุ่นน้องก็พากันวิ่งลงบันไดไป โดยไม่หันกลับขึ้นมามองเบลล์อีกเลย เบลล์มองเด็กสาวรุ่นน้องจนหายลับสายตาไป เธอได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์ที่สามารถ กันพวกรุ่นน้องที่ชอบวุ่นวายจนออกไปได้สำเร็จ หญิงสาวเดินออกมานอกโรงเรียน เดินลัดเลาะไปตามฟุตบาทข้างโรงเรียน ไปหาโซ่ ตามที่เธอนัดหมายไว้ ไม่นานเธอก็มาถึงที่นัดหมาย สายตาหวานมองสาดสายตาหาเพื่อนของเธอ หาจนทั่วก็ไม่พบ มีแต่กลุ่มผู้หญิงเจี๊ยวจ๊าวอยู่แถวนั้นกลุ่มหนึ่งเท่านั้น “เบลล์ๆ ทางนี้” เสียงคุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มผู้หญิงพวกนั้น เธอหันไปตามเสียงก็ได้เห็นลำแขนของชายหนุ่มที่ชูขึ้นเรียกเพื่อนสาว พร้อมกับทำหน้าส่งสายตาขอความช่วยเหลือ เบลล์เห็นแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีเลยว่า เพื่อนของเธอกำลังเจอกลุ่มสาวๆ ห้อมล้อมไว้จนไปไหนไม่ได้