ปราบพยศเฮดว๊ากวิศวะร้าย

อึก... ความรู้สึกอึดอัดราวกับกำลังจมลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรอันมืดมิดทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวพร่าเลือน ลำคอระหงแห้งผากจนแทบจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้ ประสาทสัมผัสรอบตัวคล้ายกับถูกตัดขาดไปชั่วขณะ ก่อนที่แรงดึงดูดมหาศาลจะกระชากวิญญาณของเธอให้ดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง ‘ช่วยด้วย! ช่วยฉันที...’ เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงสะท้อนจากที่ห่างไกลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด น้ำเสียงนั้นสั่นพร่าละคนไปด้วยความหวาดกลัวและรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด หญิงสาวพยายามจะเบิกตาประจันหน้ากับต้นตอของเสียง ทว่าทัศนียภาพรอบกายกลับกลายเป็นเพียงสีขาวโพลนอันว่างเปล่า และตรงนั้นเอง...ร่างของเด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังยืนร้องไห้จนตัวโยน เมื่อเพ่งมองฝ่าความพร่าเลือนเข้าไป หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ ผู้หญิงคนนั้น...มีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ ราวกับกำลังส่องกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพตัวเองอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน ‘เธอคือใคร?’ พีชพยายามเปล่งเสียงถามในใจ ทว่าร่างนั้นกลับทำเพียงแค่ส่งยิ้มเศร้าหมองมาให้ หยาดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเนียนก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังจับต้นชนปลายไม่ถูก ‘ฉันชื่อพริกพลอย...พริมลภัส’ ‘เพราะวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากของเราสองคนตรงกัน จิตวิญญาณของเราจึงผูกติดกัน...ตอนนี้ครอบครัวของฉันกำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่อันตรายมาก และฉันเองก็ไม่มีกำลังพอที่จะหยุดยั้งพวกท่านหรือแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว ฝาก...ฝากช่วยหยุดยั้งพวกเขาและปกป้องร่างนี้ทีนะ...พีช’ ‘เดี๋ยวก่อน! นี่เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ’ พีชตะโกนสุดเสียง ทว่าร่างตรงหน้ากลับค่อยๆ จางหายไปราวกับควันไฟทันทีที่พูดจบ พร้อมๆ กับความทรงจำแปลกปลอมจำนวนมหาศาลที่จู่ๆ ก็ทะลักเข้าสู่สมองจนหัวแทบระเบิด ภาพความทรงจำของคุณหนูผู้เอาแต่ใจ หยิ่งยโส และใช้ชีวิตจมอยู่กับกองเงินกองทอง...ภาพมรสุมในบ้านใหญ่ที่เต็มไปด้วยความลับอันตราย และชื่อของสถานที่ต่างๆ รวมถึงบุคคลรอบตัวที่แล่นเข้ามามันช่างคุ้นเคยเสียจนน่าใจหาย นี่มัน...เนื้อหาในนิยายรักดราม่ามหาลัยเรื่อง ‘วิศวะร้ายพ่ายรักยัยคุณหนู’ ที่เธอเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนชัดๆ! “เฮือก!” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการหอบหายใจถี่รัว เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านราคาแพงเข้ามาทำให้ดวงตากลมโตต้องหรี่ลงเพื่อปรับแสง สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มนวลของเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ไม่คุ้นเคย และเมื่อหันไปมองรอบห้อง...เฟอร์นิเจอร์หรูหราสไตล์ลูกคุณหนูก็ยิ่งตอกย้ำว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องเช่าโกโรโกโสของโปรแกรมเมอร์สาวโสดอย่างเธอแน่นอน พีชรีบกระเด้งตัวลุกจากเตียง พุ่งตรงไปยังกระจกเงาบานใหญ่ในห้องน้ำทันที ภาพที่สะท้อนกลับมาคือเด็กสาวในชุดเสื้อนิสิตสีขาวสะอาดตา กระโปรงพลีทสีกรมท่ายาวคลุมเข่า ใบหน้าสวยเฉี่ยวจิ้มลิ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความหยิ่งยโสตามธรรมชาติ...นี่มันใบหน้าของเธอตอนอายุสิบเก้าชัดๆ! แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือป้ายชื่อกระดาษที่ห้อยอยู่บนอกเสื้อ ‘พริมลภัส (พริกพลอย)’ ชัดเลย...ชัดเจนแบบไม่ต้องสืบ เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘พริกพลอย’ นางร้ายตัวต้นเรื่องที่ดันชื่อจริงเหมือนกันเป๊ะ แถมวันเข้าห้องภาควันแรกก็คือวันนี้! พีชรู้ได้ทันทีตามสัญชาตญาณและความทรงจำเก่าของร่างนี้ที่ราวกับเธอได้กลายเป็นพริกพลอยไปแล้ว ตามเนื้อเรื่องเดิม ยัยคุณหนูพริกพลอยคนเก่าเลือกเรียนวิศวะโยธาเพื่อตามตื๊อและปั่นหัวอดีตแฟนเก่าประชดประชัน โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกลับมาเจอเขาในเวอร์ชัน ‘เฮดว๊ากโยธาสายโหด’ มันคือขุมนรกดีๆ นี่เอง “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉันกันเนี่ย” พีชยังคงไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เธอพยายามหยิกแก้มตัวเองหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ตื่นจากฝันสักที แล้วหลังจากนั้นความทรงจำที่มีอยู่ในร่างนี้ก็เตือนเธอถึงเวลาที่ใกล้เข้ามาทุกที “เอาวะ ยังไงเราก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปอยู่ดี ขืนอยู่แต่ในห้องนี้ก็คงไม่มีทางจะรู้ได้แน่ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง” “สู้เผชิญหน้าให้รู้ไปเลยดีกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติและความมั่นใจกลับคืนมา เธอพยายามข่มความตื่นตระหนกทุกอย่างลงไป ก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก้าวเท้าออกจากห้องพักมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยทันที ห้องภาค คณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศบริเวณห้องภาคคลาคล่ำไปด้วยเด็กเฟรชชี่ปี 1 ที่นั่งเรียงแถวหน้ากระดานกันอย่างเป็นระเบียบ เสียงเซ็งแซ่ของเหล่านิสิตใหม่ดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ ทว่าความตื่นเต้นเหล่านั้นกลับมลายหายไปในพริบตา เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีดำสนิทจำนวนเกือบสิบคนเดินก้าวเข้ามา ทุกคนที่อยู่ภายในห้องพลันเงียบกริบราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง รังสีความกดดันและอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากกลุ่มรุ่นพี่ปี 3 ที่เดินมาหยุดอยู่หน้าแถว และคนที่เป็นจุดศูนย์รวมสายตาของคนทั้งห้องก็คือ...ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ใบหน้าหล่อเหลาราวกับฟ้าประทาน ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่ความดุดันดุจพยัคฆ์ร้ายกลับทำให้รุ่นน้องปี 1 หลายคนถึงกับต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ‘เพลิงกัลป์’ เฮดว๊ากที่ฮอตที่สุด โหดที่สุด และอันตรายที่สุดในคณะวิศวะ เขาคือเมนหลักในนิยายที่เธอเคยกรีดร้องด้วยความหลงใหลในความฮอต แต่ในชีวิตจริงตอนนี้...เขาคือแฟนเก่าที่พร้อมจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ น่ะสิ! เมื่อสัญชาตญาณความปลอดภัยในสมองร้องเตือน พริกพลอยในร่างใหม่จึงรีบก้มหน้าลงต่ำ ขยับตัวซ่อนหลบหลังแผ่นหลังของเพื่อนผู้ชายตัวใหญ่ข้างหน้าทันที พยายามทำตัวให้ลีบแบนและจางหายไปกับอากาศธาตุให้มากที่สุด ตอนนี้เธอมั่นใจยิ่งกว่ามั่นใจ ทั้งบุคคลรอบตัวที่เธอเห็น ความทรงจำที่อยู่ในสมอง หรือแม้แต่ใบหน้าที่ยากจะหาใครเทียบได้ของพระเอกสุดฮอตตรงหน้าตอนนี้...เธอได้เข้ามาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบแล้วจริงๆ! ‘อดีตอันตรายขนาดนี้ ใครจะอยากเอาตัวไปแลกกันล่ะ ขออยู่เงียบๆ เป็นเฟรชชี่โนเนมเถอะนะพริกพลอย’ หญิงสาวคิดในใจ ทว่าดูเหมือนสวรรค์จะไม่ประทานพรให้เธอสักเท่าไหร่ “เงียบ!!” เสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลังและดุดันตวาดกร้าวขึ้นเพียงคำเดียว ทำเอาคนทั้งห้องสะดุ้งโหยงจนตัวโยน เพลิงกัลป์กวาดสายตาคมกริบมองไล่ไปตามแถวของรุ่นน้องช้าๆ ราวกับเสือร้ายที่กำลังมองหาเหยื่อรสเลิศ และเพียงแค่เสี้ยววินาที...สายตาคู่นั้นก็พลันหยุดกึกลงตรงพิกัดที่เธอซ่อนตัวอยู่ หัวใจของหญิงสาวชาวาบไปทั้งดวงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นโดยบังเอิญ มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังที่อัดแน่นอยู่ภายในจนปิดไม่มิด ชายหนุ่มจำเธอได้ทันที...ต่อให้ซ่อนตัวอยู่หลังคนตัวใหญ่แค่ไหน แผลใจเมื่อ 3 ปีก่อนก็ทำให้เขาแยกแยะรูปร่างหน้าตาของยัยคุณหนูใจร้ายคนนี้ได้อย่างแม่นยำ มุมปากหยักของเฮดว๊ากหนุ่มเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย็นเยือกที่ดูน่าขนลุก เขาก้าวเท้าหนาหนักตามจังหวะตรงดิ่งมายังแถวที่เธอนั่งอยู่ทีละก้าวทีละก้าว ความกดดันมหาศาลทับถมลงบนบ่าจนพริกพลอยแอบกำหมัดแน่นภายใต้กระโปรงพลีท เสือร้ายกำลังเดินมาตะปบเหยื่อแล้ว และเหยื่อตัวนั้น...ก็คือเธอเต็มๆ!