คู่แค้นแย่งรักวิศวะมาเฟีย

เช้าของวันที่แสนสดใสของใครหลาย ๆ คน กลับไม่ใช่ของเธอคนนี้ เกรซลิน นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังของประเทศ เธอตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัว พร้อมทั้งตอนนี้มือเธอกำลังโอบกอดร่างหนาของใครบางคนอยู่ ซึ่งคนที่เธอกำลังโอบกอดอยู่นี่กลับไม่ใช่คู่หมั้นของเธอ เพราะบนตัวของอีกฝ่ายนั้นเต็มไปด้วยรอยสักที่แสดงออกมาถึงความน่าเกรงขาม ใบหน้าสวยของเกรซลินมีท่าทีบูดบึ้งขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังกลัวความผิด เพราะเหมือนเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นี่เธอจะทำอะไร ถอยออกไป! เสียงของผู้ชายที่เกรซลินกำลังกอดอยู่ในเวลานี้ดังขึ้น ก้องไปทั่วทั้งโพรงประสาท เมื่อหญิงสาวนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ย้อนกลับไป เมื่อคืนตอนเกิดเหตุ ร่างบางระหงของเกรซลินเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องพักของโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้มีการ์ดของไนต์คลับกำลังประคองเธอเอาไว้ ด้วยเพราะตอนนี้หญิงสาวเมาจนแทบจะไม่ได้สติ เธอพยายามพยุงตัวเองเพื่อให้สามารถยืนได้แต่ทว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ทำไม่ได้ “ไหวไหมครับ เอาคีย์การ์ดมาให้ผมดีกว่า” หญิงสาวมองใบหน้าของอีกฝ่ายเล็กน้อยราวกับกำลังลังเลก่อนจะตัดสินใจยื่นคีย์การ์ดให้กับอีกฝ่าย “ห้อง19XXนะครับ” เกรซลินพยักหน้ารับอย่างไม่รู้ว่าห้องที่อีกฝ่ายพูดนั้นเป็นห้องที่คู่หมั้นของเธอส่งมาให้หรือเปล่า การ์ดที่พาหญิงสาวมาส่งเห็นว่าเธอพยักหน้ารับในสิ่งที่ตนเองถามแล้ว เขาจึงไม่รอช้าพาเกรซลินมาส่งในห้องพัก โดยที่อีกฝ่ายส่งเกรซลินเข้าไปในห้องโดยเจ้าตัวไม่ได้ตามหญิงสาวเข้าไปด้วย “หึ...หล่อจัง” คนเมาเอ่ยอย่างละเมอเมื่อเห็นว่าภายในห้องมีใครอีกคนยืนอยู่ เธอไม่รอช้าพุ่งตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนใช้มือประคองใบหน้าของอีกฝ่ายราวกับกำลังสำรวจ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับมีสีหน้าที่นิ่งเรียบ นัยน์ตามีแต่ความแข็งกระด้าง จนทำให้คนที่เห็นรู้สึกใจหายไปชั่วขณะ “จะทำอะไรปล่อย” “ไม่ปล่อย” “ไม่...ค่าตัวคุณแพงไหม” ไม่รู้ว่าอะไรนั้นดลใจให้เกรซลินเอ่ยถามแบบนั้น แต่ทว่าเธอไม่เพียงแค่ถามเท่านั้น มือทั้งสองยังเอื้อมไปคล้องคอของอีกฝ่ายเอาไว้ “เธอไม่มีปัญญาจ่ายหรอก” “แต่คู่หมั้นฉันรวยนะ เขาจ่ายได้อยู่แล้ว” เกรซลินเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เศร้า มือของเธอจิ้มลงที่หน้าอกของชายตรงหน้า แม้ว่าเกรซลินจะเมาจนแทบไม่เหลือสติ แต่เธอจดจำได้เป็นอย่างดีว่าคู่หมั้นตัวดีทำให้หญิงสาวต้องเป็นแบบนี้ “ปล่อย” “ไม่” “นี่เธอจะทำอะไร ถอยออกไป” มือหนาจับมือเรียวบางที่ซุกซน ที่พยายามเคลื่อนตัวไปจับลงบนหน้าท้องของเขา “นอนกับฉันคืนหนึ่ง ฉันให้ ห้าพัน” คำพูดของคนเมาทำให้คนที่ได้ยินแทบจะขำออกมา ถ้าเป็นคนอื่นคงได้ลงไปนอนจมกองเลือด แต่เธอกลับเป็นกรณียกเว้น “เงินแค่ห้าพันฉันไม่เอา” สิ้นเสียงทุ้มต่ำใบหน้าคมก็โน้มลงจูบบนเรียวปากของหญิงสาว ริมฝีปากเรียวหนาขบเม้มดูดดึงเรียวปากบางสีชมพูอ่อนของคนเมาอย่างเมามันและดุเดือด จนทำให้คนที่ไร้ประสบการณ์ได้แต่พยายามตอบสนองกลับอย่างไม่ประสีประสา มือเรียวบางของเกรซลินในเวลานี้ได้ส่งไปปลดเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มออกอย่างไม่รีรอ โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างไร เขาเพียงแต่ยังคงประโคมจูบให้กับหญิงสาวเหมือนเดิม จนคนที่พยายามรุกในตอนแรกพยายามผลักให้อีกฝ่ายออกห่างจากตัวเพราะอากาศหายใจเธอเริ่มหมดลง “จูบยังไม่เป็น ทำเป็นเก่ง” ชายหนุ่มมองใบหน้าของเกรซลินเล็กน้อยก่อนเอ่ยออกมา “...” เกรซลินไม่สนใจที่อีกฝ่ายพูด เธอส่งมือไปปลดเสื้อของอีกฝ่ายต่อ ซึ่งการกระทำของเธอทำให้คนที่เห็นเอื้อมมือไปจับมือของหญิงสาวเอาไว้ “นี่หยุด ถ้าเธอยังไม่หยุดอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “...” ซึ่งคนตรงหน้าของเขาไม่สนใจแม้แต่คำพูดของชายหนุ่มเธอยังเขย่งเท้าเพื่อจูบเรียวปากของอีกฝ่าย และแน่นอนว่าชายหนุ่มไม่ปล่อยให้ตัวเองพลาดโอกาสเมื่อมือหนาของเขาส่งไปประคองท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้ รสจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงของชายหนุ่มในเวลานี้ปลุกอารมณ์ของคนเมาได้เป็นอย่างดี ลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปสัมผัสภายในโพรงปากอ่อนนุ่มเพื่อควานหาความหวาน ซึ่งเกรซลินไม่เพียงไม่ปฏิเสธสัมผัสเพราะเธอมีการตอบสนองกลับ “เธอหาเรื่องเองนะ” เสียงทุ้มต่ำของเจ้าของร่างกำยำที่มีแต่กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ดังออกมาเล็กน้อย ก่อนร่างบางจะลอยขึ้นจากพื้น เกรซลินถูกวางลงบนเตียงนอน ก่อนเสื้อผ้าของเธอจะถูกถอดออกจนหมด สายตาของชายหนุ่มจับจ้องมองไปบนตัวของอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา เขายอมรับว่าเธอสวยกว่าที่คิด “อย่ามองแบบนี้สิ” เกรซลินที่เคยมีความกล้าในตอนแรก ตอนนี้เริ่มมีความเขินอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “เปลี่ยนใจยังทัน” “ไม่ค่ะ” เมื่อชายหนุ่มได้คำตอบจากคนตัวเล็ก เขาก็ไม่รีรอโน้มใบหน้าลงไปจูบเกรซลินอีกครั้ง โดยร่างบางที่เคยนั่งอยู่ ในเวลานี้ถูกดันให้นอนราบลงไปกับเตียงนอน การจูบที่เร่าร้อนและดูดดื่มของชายหนุ่มในเวลานี้ ทำให้เกรซลินเคลิ้มไปจนอารมณ์ในกายพุ่งสูงขึ้นมากกว่า มือเรียวสวยลูบไล้ไปกับเนื้อตัวของหญิงสาว “คิณทร์ณภัทร ชื่อของฉันจำเอาไว้ให้ดี” ใบหน้าคมโน้มลงไปเอ่ยกระซิบที่ใบหูของหญิงสาว ก่อนจะซุกไซร้ลงที่ซอกคอระหง ริมฝีปากหนาจูบลงที่ซอกคอของหญิงสาว ก่อนจะมีการขบเม้มเป็นรอยเพื่อฝากรอยรักเอาไว้ มือหนาของมือคิณทร์ณภัทรจับลงที่ทรวงอกสวยของเกรซลิน ซึ่งเนินเนื้อของหญิงสาวในตอนนี้ทำให้คิณทร์ณภัทรประหลาดใจไม่น้อย เพราะทรวงอกที่เต็มไม้เต็มมือจนแทบล้นของเธอ มันเป็นของจริงไม่ได้ศัลยกรรมแต่อย่างไร “อืม…อย่าบีบแรงสิ” คิ้วเรียวสวยของเกรซลินขมวดเข้าหากันเพราะความเจ็บจากแรงที่คิณทร์ณภัทรส่งมา “ใครใช้ให้มันน่าบีบล่ะ” คิณทร์ณภัทรไม่เพียงแต่เอ่ยเท่านั้น เพราะใบหน้าคมได้โน้มลงไปจูบบนเนินอกของเธอ ก่อนจะเริ่มซุกไซร้ระหว่างทรวงอกทั้งสอง มือของคิณทร์ณภัทรมีการบีบเคล้นที่ทรวงอกทั้งสองข้างของเกรซลินอย่างหยอกเย้า ริมฝีปากของชายหนุ่มจูบลงบนยอดอกของเกรซลิน ก่อนจะกลืนกินเม็ดทับทิมเข้าไปภายในโพรงปากร้อนของตนเอง การดูดดึงอย่างเบา ๆ พร้อมใช้ลิ้นในการปัดป่ายไปมา สร้างความเสียวซ่านให้กับหญิงสาวได้เป็นอย่างดี แรงที่ส่งมาในการบีบเคล้นทรวงอกของเกรซลินหนักหน่วงมากกว่าเดิมจนหญิงสาวแอ่นอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับสัมผัสจากชายหนุ่ม