แม่ลูกตามใจ [NC18+]

เพื่อไม่ให้ผิดกฏจึงสมมุติให้ทั้งสองคนเป็นแม่เลี้ยงลูกเลี้ยงและไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือด มินตรา (35) คือแม่เลี้ยงที่เข้าใจและตามใจ ไฟน์ (18) ลูกชายคนเดียวของสามีตั้งแต่วัยเด็ก ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ใช่แม่ลูก แต่คือ เพื่อนสนิท ที่พูดกันได้ทุกเรื่อง... แม้แต่เรื่องที่ใต้สะดือที่สุด คำเตือนเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ขั้นรุนแรง (EXTREME NC / GRIMDARK) โปรดทราบว่าเนื้อหานี้มีองค์ประกอบที่รุนแรงและละเอียดอ่อนเป็นอย่างยิ่ง ผู้อ่านควรมีอายุ18 ปีบริบูรณ์ขึ้นไปเท่านั้น และต้องสามารถแยกแยะระหว่างจินตนาการกับโลกความเป็นจริงได้อย่างเด็ดขาด ประเภทเนื้อหารุนแรงและละเอียดอ่อน เนื้อหาในเรื่องนี้ประกอบด้วยประเด็นที่อาจสร้างความสะเทือนใจและขัดต่อศีลธรรมอันดีอย่างรุนแรง ดังนี้: * การล่วงละเมิดทางเพศ / การข่มขืน (Rape / Non-Consensual Sexual Acts): การบรรยายการกระทำทางเพศที่ไม่ได้รับความยินยอมโดยชัดเจน * การบังคับและควบคุม (Coercion / Force): ฉากการบีบบังคับ, การคุกคาม, และการใช้อำนาจเหนือกว่าเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว * ความรุนแรงทางเพศขั้นสูง (Extreme Sexual Violence): การบรรยายกิจกรรมทางเพศที่รุนแรง ชัดเจน และอาจมีการใช้ความเจ็บปวด * ความสัมพันธ์ต้องห้าม (Taboo Relationship): การบรรยายความสัมพันธ์ทางเพศระหว่างบุคคลที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดหรือคล้ายคนในครอบครัว (Incestuous / Quasi-Incestuous) * พฤติกรรมทางจิตที่ผิดปกติ: การบรรยายถึงตัวละครที่มีภาวะโรคจิต (Psychopathy/Sociopathy), ความคิดหรือพฤติกรรมที่บิดเบือนทางเพศ เช่น ซาดิสม์ (Sadism) และพฤติกรรมทำร้ายตนเอง/ผู้อื่น * การทำร้ายจิตใจและอารมณ์: เนื้อหาที่เน้นการทำลายสุขภาพจิตใจ, การทำให้ตัวละครบอบช้ำทางอารมณ์อย่างหนัก และความมืดหม่น ข้อแนะนำและความรับผิดชอบของผู้อ่าน * ความสมัครใจ: การกดอ่านต่อถือเป็นการยอมรับโดยสมัครใจต่อเนื้อหาข้างต้น * สุขภาพจิต: หากท่านมีภาวะอ่อนไหวต่อเนื้อหารุนแรง, ความรุนแรงทางเพศ, หรือมีความบอบช้ำทางจิตใจมาก่อน ขอแนะนำอย่างยิ่งให้หยุดอ่านทันที * เรื่องสมมติ: เนื้อหาทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน ไม่ได้มีเจตนาส่งเสริม สนับสนุน หรือชี้นำให้เกิดการกระทำใด ๆ ที่ผิดกฎหมายหรือศีลธรรมในชีวิตจริง อ่านเพื่อความบันเทิงภายใต้ความรับผิดชอบส่วนบุคคลเท่านั้น --------------- บทที่ 1: คำถามที่แม่เลี้ยงไม่เคยห้าม ห้องนั่งเล่น, 2 ทุ่ม เสียงเกมออนไลน์ที่ดังกระหึ่มจากลำโพงเบสหนัก ๆ ของ ไฟน์ ดูดกลืนความเงียบในยามค่ำคืนของบ้านหลังใหญ่ไปจนหมดสิ้น เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั่งท้าวคางอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางโซฟาหนังตัวยาวเป็นระยะ มินตรา ผู้เป็นแม่เลี้ยงของเขากำลังนอนอ่านนิตยสารเล่มหนาอยู่บนโซฟา ขายาวสวยของเธอกำลังพาดพิงอยู่กับที่เท้าแขน เผยให้เห็นเรียวขาที่เนียนผุดผ่องใต้กางเกงขาสั้นผ้าซาตินสีดำที่สั้นจนเกือบจะหายเข้าไปในร่มผ้า "เกมเครียดเหรอไฟน์ เล่นซะคิ้วขมวดเลย" มินตราเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารใบหน้ายิ้มแย้มของเธอยังคงดูอ่อนเยาว์และเซ็กซี่อย่างไม่เคยเปลี่ยน "เปล่าครับแม่... ผมเครียดเรื่องอื่น" ไฟน์ตอบพลางถอนหายใจยาว "เรื่องที่แก้ไม่ได้ด้วยการยิงหัวพวกฝรั่งในเกม" มินตราปิดนิตยสารลง แล้วลุกขึ้นนั่งตรงๆ สายตาของเธอมองไปยังลูกเลี้ยงที่หล่อเหลาและเต็มไปด้วยพลังหนุ่มคนนี้อย่างอ่อนโยน "เรื่องอะไรคะ? เรื่องสาว ๆ ที่โรงเรียนเหรอ?" ไฟน์หันเก้าอี้มาเผชิญหน้ากับเธอ เขาเท้าแขนกับเข่า แล้วยื่นหน้าเข้ามาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม ดวงตาของเขาทอประกายล้อเลียน "เปล่าครับ... เรื่อง ‘ของผม’ ต่างหาก" ไฟน์เน้นคำว่า 'ของผม' เสียงหนัก "มันอยู่ไม่เป็นสุขเลยตอนนี้" มินตราเลิกคิ้วสูง แต่ไม่มีร่องรอยของการขุ่นเคืองหรืออับอายแม้แต่น้อย นี่คือวิถีการสนทนาปกติของพวกเขามานานแล้ว "อ้าวเหรอคะ? แล้วมันอยากทำอะไรล่ะคะ? อยากให้แม่ช่วยพาไปวิ่งเล่นในสนามเด็กเล่นเหมือนตอนห้าขวบหรือไง" มินตราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ไฟน์หัวเราะในลำคออย่างพอใจที่เธอรับมุก "ถ้าเป็นสนามเด็กเล่นที่แม่เป็นเครื่องเล่นได้... ผมก็อยากไปนะ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องมองใบหน้าสวยของเธอตรง ๆ ก่อนจะยิงคำถามที่รู้ว่าไม่มีใครในโลกนี้กล้าถามแม่เลี้ยงตัวเอง "แม่ครับ... แม่เคยคิดบ้างไหม ว่าถ้าผมไม่มีแม่แล้ว... ควย ของผมมันจะไปทำลาย**ของใครได้บ้าง?" คำว่า ควย ถูกเปล่งออกมาอย่างเปิดเผยและชัดเจน แต่มินตรากลับไม่ได้โวยวาย หรือแม้แต่จะดุด้วยซ้ำ เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นเท้าคางแล้วมองเขาด้วยสายตาพิจารณา "โธ่... พ่อหนุ่มฮอร์โมนพลุ่งพล่าน" มินตราหัวเราะเบา ๆ "แม่ไม่เคยคิดนะ แต่แม่คิดว่าถึงแม่ไม่อยู่ ควย ของลูกก็คงไปทำร้าย**ใครไม่ได้หรอก... นอกจากว่า**ของคนนั้นจะต้อนรับมันอย่างดี" ไฟน์ยิ้มกว้าง เขาชอบที่เธอไม่เคยมีกำแพงกับเขา ชอบที่เธอใช้คำพูดได้ตรงไปตรงมาไม่แพ้เขา "แล้วถ้าเป็น หี ของแม่ล่ะครับ?" ไฟน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างท้าทาย "มันจะต้อนรับค*ยของผมได้ดีแค่ไหน?" ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานเบา ๆ มินตราจ้องตอบลูกเลี้ยงของเธออย่างไม่หลบเลี่ยง แววตาของเธอไม่ได้โกรธ แต่กลับมีประกายของบางสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น... บางสิ่งที่เหมือนเป็น การยอมรับ ในความหื่นของเขาอย่างเงียบ ๆ มินตราเอนตัวพิงโซฟา แขนของเธอยกขึ้นไขว้เหนือหน้าอกที่เป็นเนินชัดเจนใต้เสื้อยืดบางเบา "แม่เป็นแม่เลี้ยงลูกนะไฟน์ เราเป็นเพื่อนกัน เป็นคนที่รักและผูกพันกัน... แต่แม่จะบอกอะไรอย่างหนึ่งนะ" มินตราลดเสียงลงเล็กน้อย "อะไรครับ?" ไฟน์ถามอย่างกระหายที่จะรู้ "แม่เลี้ยงคนนี้... ตามใจลูกได้ทุกเรื่องจริง ๆ นะคะ" มินตรากระซิบอย่างมีความหมาย แล้วรอยยิ้มเซ็กซี่ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ นี่คือคำตอบที่ไม่ได้ห้าม แต่ก็ไม่ได้อนุญาต... และมันกำลังทำให้ไฟน์เกิดความปรารถนาที่จะทดสอบขีดจำกัดของ "การตามใจ" นี้อย่างรุนแรง