วายุไฟ

  "พร้อมนะครับ… สวยครับสวย… (แชะ) สวยครับ... (แชะ)...อีก 2 รูปนะครับ... สวยครับ... เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยนะครับ…ใช่ครับ... (แชะ)... เอียงหน้านิดนึงครับ...ใช่ครับ... (แชะ)" เสียงชัตเตอร์ดังไม่กี่ครั้งโดยช่างภาพมือโปรที่กำลังกำกับท่าทางของวายุในชุดราตรี ที่ผ่านการออกแบบอย่างสวยหรู ดูเซ็กซี่เล็กๆ ตามสไตล์โมเดิร์นสีขาว เขายืนโพสต์ท่าด้วยความชำนาญ อย่างสง่างามราวกับตนเองเป็นเจ้าหญิง แสงแฟลชส่องกระทบเรือนร่างของนายแบบหนุ่มเป็นระยะ ตามคำกำกับของช่างภาพหนุ่ม   วายุ อัคคี นายแบบหนุ่มผู้เลอโฉมในวัยเพียง 18 ปี ผู้มีความงดงามทั้งใบหน้าที่สวยหวาน รูปร่างเพรียวบางสมส่วน ผิวขาวอมชมพูดั่งกลีบซะกุระของประเทศญี่ปุ่น สมกับเป็นนายแบบดังแห่งยุคสมัย มีทั้งความอ่อนหวาน ใบหน้าสวยหวาน รูปร่างงดงามราวกับผู้หญิงคนหนึ่ง ความฉลาดปราดเปรื่อง พรั่งพร้อมด้วยความสามารถเกินตัว ทั้งหมดนี้ไม่มีใครอยากจะเชื่อว่าอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มวัยเพียง 18 ปีคนนี้ ไม่ว่าจะรับบทบาทเป็นนายแบบหรือนางแบบ วาก็ไม่ทำให้ลูกค้าหรือคนที่จ้างเขาผิดหวังในความสามารถแม้แต่ครั้งเดียว งานถ่ายแบบชุดราตรีครั้งนี้ก็เช่นกัน   วาเป็นเด็กหนุ่มที่ใครต่อใครต้องการชิดใกล้ ด้วยความน่ารักสดใสเป็นกันเองดูแล้วมีชีวิตชีวา จึงเป็นที่หมายตาของหนุ่มๆ หลายคนมากกว่าที่จะมีสาวๆ มาหลงใหล ไม่ว่าจากในวงการบันเทิงและนอกวงการต่างพากันชื่นชอบวามากมาย ดังนั้นยุคนี้จึงกลายเป็นยุคทองของเขา วา วายุ อัคนี "เรียบร้อยแล้วใช่มั๊ยครับพี่เอก เป็นยังไงบ้างครับ วาพอใช้ได้มั๊ยครับ" เขาเอ่ยถามช่างภาพอย่างเป็นกันเอง โดยไม่ถือตัวว่าเป็นนายแบบดัง "สวยมากครับคุณวายุ โพสต์ท่าได้ดีมากครับ สวยราวกับเจ้าหญิงเลยครับ สมกับเป็นนายแบบระดับประเทศมากความสามารถจริงๆ ครับ" “พี่เอกก็ชมเกินไปแล้วครับ วาก็โพสต์ตามที่พี่บอกแหละครับ ไม่เกี่ยวกับว่าเป็นนายแบบระดับประเทศอะไรหรอกครับ" เขากล่าวอย่างถ่อมตน ขณะเดียวกันมือถือของเขาก็มีสายประจำโทรเข้ามา "คุณวามีสายเข้าครับ จะให้ผมรับหรือคุณจะรับเองครับ" "เดี๋ยววารับเองครับ เสร็จงานพอดี" เขากล่าวตอบ 'นะ' ผู้จัดการและตากล้องส่วนตัว "พี่เอกครับ ถ้าอย่างนั้นวาขอตัวกลับก่อนนะครับเพราะมีธุระต่อครับ" "ครับน้องวายุ เดี๋ยวโอกาสหน้าร่วมงานกันใหม่นะครับ" "ครับ สวัสดีครับพี่" "สวัสดีครับน้องวายุ" เขากล่าวลาทุกคนในสตูดิโออย่างเป็นกันเอง ก่อนจะรับมือถือจากนะมารับสายสำคัญ "ได้รูปครบมั๊ยครับนะ" วาเอ่ยถามนะเพื่อสอบถามถึงรูปที่ต้องลงอัพเดทการทำงานให้แฟนคลับหรือ FC ให้ได้รับรู้เพื่อคอยสนับสนุนติดตามผลงานของเขาต่อไป ซึ่งเป็นภารกิจสำคัญของเขาในแต่ละวัน เพราะเขาคิดเสมอว่าถ้าไม่มี FC ก็คงไม่มีเขาในวันนี้ ดังนั้น FC จึงเป็นกำลังใจที่สำคัญของเขารองจากครอบครัวที่อบอุ่น "ครบครับคุณวา"  "ดีครับ จะได้ลงในไอจีกับเพจเฟซบุ๊กคืนนี้" "ครับ"   ครืด ครืด ~~ ก่อนจะกดรับสายที่โทรเข้า "สวัสดีครับเดย์ สบายดีนะครับ" เขากล่าวกับปลายสายอย่างสนิทสนมคุ้นเคยด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีครับวา คิดถึงจังเลยครับ ไปต่างประเทศตั้งหลายวันวาคิดถึงผมมั๊ยครับ" ปลายสายหยอดคำหวานจนวาอดยิ้มไม่ได้ "ปากหวานตลอดเลยนะครับเดย์เนี่ย วาเขินหมดแล้วนะ 5555" "วาแอบชิมปากผมตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ถึงรู้ว่าหวานอ่ะครับ 5555”  ประโยคนี้ทำเอาหนุ่มน้อยเขินจนมือไม้อ่อนเป็นผลให้กระเป๋าถือถึงกับหลุดมือลงพื้น พลอยทำให้นะตกใจเล็กน้อยกับท่าทางของนายแบบหนุ่มจนอดอมยิ้มตามด้วยไม่ได้ ทั้งคู่เดินไปยังรถสปอร์ตสีแดง ยังลานจอดรถของบริษัทที่เขามาถ่ายงาน ขณะที่นายแบบหนุ่มคุยไปยิ้มไปอย่างมีความสุขโดยมีผู้จัดการส่วนตัวเดินตามไม่ห่าง ก่อนที่ทั้งคู่จะขับรถออกจากบริษัทแห่งนั้นไปถ่ายงานต่อ   วายุเสร็จงานสุดท้ายเกือบสามทุ่มของวัน ทำเอาเขาเพลียร่างแทบต้องมีคนหิ้วเขากลับมาบ้านพักใจกลางกรุง โชคดีที่เขามีผู้จัดการส่วนตัวอย่างนะ ที่คอยดูแลเขาทุกระเบียบนิ้วตั้งแต่เรื่องจีปาถะจนถึงเรื่องใหญ่โตโดยไม่มีข้อแม้ วันนี้ก็เช่นเคยที่วาลุยกับงานจนเหนื่อยอ่อนหลับในรถระหว่างเดินทางมายังบ้านพักของตน ทำให้นะต้องอุ้มเขาขณะที่หลับอยู่จากรถสปอร์ตไปยังเตียงนอนในห้องแล้วก็เป็นเช่นนี้แทบทุกวันด้วยความรักและไว้ใจกัน นายแบบหนุ่ม กับ 'นะ นที ณัฐนนท์' ผู้จัดการหนุ่มพ่วงด้วยหน้าที่ตากล้องส่วนตัวที่รู้จักกันนานกว่า 5 ปี ในความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่เจ้านายกับลูกจ้างหรือแบบคนรัก แต่นั่นคือความสัมพันธ์ในรูปแบบเพื่อนที่เอื้ออาทรต่อกัน จึงทำให้วาไว้ใจนะว่าจะไม่ทำร้ายเขา แม้ตอนที่นะอุ้มวาเข้าห้องนอนได้โดยไม่ต้องกังวลอะไร   เมื่อนะอุ้มนายแบบหนุ่มมาถึงเตียงนอน เขาค่อยๆ วางคนที่หลับใหลลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ให้อีกคนตื่น จากนั้นเขาจึงค่อยๆ ดึงผ้านวมผืนใหญ่คลุมตัววาอย่างแผ่วเบา ทันทีที่เขาดูแลคนหลับให้นอนบนเตียงเป็นที่เรียบร้อยเขาจึงเดินออกจากห้องนอนเพราะรู้ดีว่าอีกประมาณครึ่งชั่วโมงคนหลับจะตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานข้าวเย็น นั่นคือการพักผ่อนชั่วคราวของวายุ ไม่ว่าจะเลิกงานดึกแค่ไหน เขาจะตื่นอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานอาหารรองท้องก่อนนอนทุกวันเพื่อสุขภาพที่ดีของเขา   "ตื่นแล้วเหรอวา มีสายโทรเข้าเกือบร้อยสายเลยแน่ะ ทั้งคุณเดย์ คุณเอ็ม น้องกันต์และอีกหลายคน นะเห็นวานอนหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก" นะอธิบายสายที่โทรเข้าก่อนยื่นมือถือส่วนตัวให้วา "ขอบใจนะมากนะ เมื่อคืนรู้สึกเหนื่อยมากเลยไม่ได้ลงมากินอาหารที่นะเตรียมไว้ ขอโทษด้วยนะ ส่วนสายที่โทรเข้าเมื่อคืนนี้เดี๋ยววาจัดการเอง" นายแบบหนุ่มอธิบายอย่างคนรู้สึกผิด แม้กระทั่งตอนวาตื่นนอนเขาก็ยังดูสวยสง่าราวกับว่าเขาไม่ได้ผ่านการหลับใหลแต่อย่างใด "ไม่เป็นไร แค่วานอนพักผ่อนเยอะๆ ก็ดีแล้ว วันนี้ยังมีอีกหลายงานที่ต้องไปลุยต่อนะ" "จ้า ยังไงวาขอตัวไม่อาบน้ำแต่งตัวลงมากินข้าวเช้าก่อนละกัน ส่วนเรื่องงานค่อยว่ากันอีกที" เมื่อวาเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนนะก็เตรียมตั้งโต๊ะอาหารเช้าไว้รอนายแบบหนุ่มลงมารับประทานด้วยกันเป็นประจำ   ช่วงพักเบรคของวัน วายุหยิบมือถือขึ้นมากดไล่ดูเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้า แล้วโทรกลับเบอร์ดังกล่าวทุกเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย เขาเป็นคนที่มีความละเอียดรอบคอบ ซ้ำยังมีความรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมอบหมาย มีความเต็มที่กับงานทุกครั้ง งานจึงออกมาดีและมีคุณภาพตลอด แม้บางครั้งมีเหตุฉุกเฉินหรือมีสายด่วนโทรเข้ามา เขากลับเลือกงานเพื่อที่จะทำงานให้ดีที่สุดจนเสร็จงานก่อน หลังจากนั้นเขาจึงหันมาเคลียร์เรื่องส่วนตัวทีหลัง การมีความรับผิดชอบเช่นนี้จึงเป็นผลให้เขาเป็นที่รักและเอ็นดูของเพื่อนร่วมงานรวมถึงคนใกล้ชิดเสมอมา   "พี่วาสวยจังเลยค่ะ.... พี่วาสวยมาก... ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้รักเลยครับ... สุดยอดเลยครับสวยมาก... พี่คือไอดอลของหนูนะคะ... สู้สู้นะครับ..." วานั่งอ่านคอมเม้นจากไอจีและเพจเฟซบุ๊กด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ทั้งยังไม่ลืมที่จะตอบคอมเม้นที่ได้อ่าน...       "นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะครับวา" "จะไม่ให้ยิ้มได้ไงล่ะ เห็นคนรักวามากมายแบบนี้ ก็ทำให้วามีแรงที่จะสู้กับงานต่อไปแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ" เขาตอบกลับนะด้วยสีหน้ามีความสุข "วันนี้เหลืออีกกี่งานเหรอนะ" "เหลือ 3 งานน่ะ 2 งานแรกงานถ่ายแบบนิตยสาร งานสุดท้ายงานใหญ่เลย เดินแบบที่พารากอนของห้องเสื้อชื่อดังครับ" "ขอบใจนะ โอเคถ้างั้นลุยงานต่อเลยดีกว่าเน๊อะ...พร้อมครับพี่" เขาตอบกลับผู้จัดการหนุ่มแล้วหันไปตอบรับช่างภาพเพื่อจะถ่ายงานต่อด้วยความกระฉับกระเฉง จนงานถ่ายแบบเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีซ้ำยังเปี่ยมไปด้วยคุณภาพ   "สวัสดีครับพี่แอน" เขาทักทายเจ้าของห้องเสื้อที่รับเดินแบบ โดยงานเดินแบบในครั้งนี้มีเดย์ ดลภาค นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเป็นหัวเรือใหญ่อีกครั้งเป็นผู้สนับสนุนหลักของงาน โดยที่นายแบบหนุ่มไม่รู้มาก่อน "สวัสดีค่ะน้องวา มาก่อนเวลาอีกนะเนี่ย สบายดีนะคะ" "สบายดีครับ" "พร้อมนะคะ" "พร้อมครับพี่แอน” “ถ้างั้นเราไปแต่งหน้าทำผมกันเลยดีกว่าค่ะจะได้ไม่เสียเวลา" "ครับ..." เมื่อสิ้นเสียงตอบรับ พี่แอนเจ้าของห้องเสื้อจึงเดินนำทางวายุไปยังห้องแต่งตัว VIP "สวัสดีค่ะคุณวา.../ สวัสดีครับคุณวา” เสียงทักทายของเจ้าหน้าที่ห้างดังเป็นระยะเมื่อวายุเดินผ่าน “สวัสดีครับ” วาไม่ลืมที่จะยกมือรับไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม ซึ่งบ่งบอกว่าเขาเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ เมื่องานเริ่ม ประธานในงาน ผู้จัดงาน ผู้ทรงคุณวุฒิและแขกอีกมากมายนั่งประจำที่ของตน รวมถึงสื่อมวลชนหลายสำนักต่างยืนรอเพื่อที่จะถ่ายภาพบรรยากาศช็อตสำคัญของงาน การเดินแบบเริ่มขึ้นอย่างตระการตา เหล่าบรรดานางแบบ นายแบบชื่อดังขึ้นเดินบนแคทวอล์ค ด้วยท่าทางสง่างาม พร้อมแสง สี เสียง สวยสดงดงาม ชุดแล้วชุดเล่าที่ผ่านไปกับเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์ทันสมัยให้ทุกคนได้ชื่นชม   วินาทีสำคัญก็มาถึง เมื่อพิธีกรประจำงานประกาศ... "สวัสดีครับประธานในงาน ผู้จัดงาน ผู้ทรงคุณวุฒิและแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ขณะนี้ได้เวลาที่พวกเราทุกคนจะได้รับชม 'โชว์การเดินแบบในชุดพิเศษ' ที่ออกแบบเสื้อผ้าฝีมือโดยคุณแอนเจ้าของห้องเสื้อที่มีชื่อเสียงมากที่สุดภายใต้แบรนด์ (โมเดิร์นแอนน์) ซึ่งมีชุดเดียวในประเทศไทยและอาจเป็นชุดเดียวในโลก กับนายแบบกิตติมศักดิ์ของเราในวันนี้ เขาทั้งสวย สง่างาม และเร้าร้อนที่สุดในขณะนี้ ขอเชิญทุกท่านพบกับคุณวา วายุครับ" เมื่อสิ้นเสียงพิธีกร เสียงปรบมือก็ดังระงมไม่ขาดสาย ตามด้วยแสงแฟลชกับเสียงชัตเตอร์กดรัวๆ ก่อนจะปรากฏร่างนายแบบหนุ่มหน้าหวานขึ้นกลางเวที ในชุดราตรียาวสีทองอร่าม ช่วงคอของชุดเว้าเป็นตัววีลึกถึงระดับกลางอกทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ช่วงล่างถูกแหวกตั้งแต่สะโพกทั้งสองข้างเท่ากัน เวลาเดินจึงทำให้ดูเซ็กซี่แต่ไม่มากจนเกินไป บนเนื้อผ้าถูกประดับประดาด้วยเพชรหลายขนาดกว่า 150 กะรัต ตลอดจนพลอยและคริสตอลอีกเป็นจำนวนมาก ทำให้เขาดูสวยสง่า โดดเด่นกว่าใครในงาน เสียงเพลงดังให้จังหวะนายแบบหนุ่มพราวเสน่ห์ย่างก้าวตามจังหวะอย่างมั่นใจบนแคทวอล์ค บรรดาช่างภาพก็รัวชัตเตอร์ไม่ลดละ ทำให้แสงแฟลชตกกระทบร่างบางของนายแบบหนุ่มอยู่ตลอดเวลา จนมาถึงด้านหน้าแคทวอล์ค วาสบตาเข้ากับ 'เดย์ ดลภาค มากพูนทรัพย์' นักธุรกิจหนุ่มไฮโซ ผู้ลุ่มหลงในตัวเขาซึ่งเป็นชายหนุ่มอันดับต้นๆ ที่วานับเป็นคนสนิทคนหนึ่ง เขายิ้มหวานให้เดย์อย่างเป็นกันเอง แล้วกวาดสายตาไปรอบๆ งานก็พบเข้ากับ 'เอ็ม' หนุ่มนักเรียนนอกดีกรีเกียรตินิยมอันหนึ่ง ซึ่งเป็นอีกหนึ่งคนที่สนิท รอยยิ้มก็ถูกส่งไปยังใครคนนั้นเช่นกัน ยิ้มหวานของวาทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนยิ้มแก้มปริโดยอัตโนมัติ ขณะที่วา นายแบบหนุ่มยืนโชว์ชุดราตรีสีทองอยู่นั้น ทางเดย์และเอ็มต่างลุกยืนขึ้นพร้อมกัน แล้วเอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบขนาดใหญ่มาประครอง กุหลาบสีแดงช่อใหญ่ของเดย์ประดับด้วยสร้อยเพชรหรูจากต่างแดน ทางด้านของเอ็มก็ไม่น้อยหน้า เป็นกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ส่วนด้านบนช่อกุหลาบมีซองสีชมพูเสียบอยู่ ทั้งคู่เดินออกจากเก้าอี้แทบจะพร้อมกันเช่นกัน ก่อนจะเดินตรงมายังหน้าเวที ช่างภาพข่าวจากหลายสำนักต่างกดชัตเตอร์เป็นช่วงๆ เมื่อทั้งคู่เดินถึงขอบเวที นายแบบหนุ่มหน้าหวานนั่งย่อลงรับช่อกุหลาบจากทั้งคู่พร้อมกันแล้วส่งยิ้มให้คนทั้งคู่ แสงแฟลชกระพริบรัวๆ ตกกระทบบุคคลทั้งสามจนวินาทีที่ชายหนุ่มทั้งสองเดินกลับที่นั่งจึงหยุดลง   จากสายตาของนายแบบหนุ่มที่มองคนสนิทสองคนที่มอบช่อกุหลาบให้เขาเมื่อซักครู่นี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเพราะเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปหลังจากนี้