“พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” กันต์ยังถามประโยคเดิม เขายกชารสกลมกล่อมขึ้นจิบ รู้สึกลำคอแห้งผาก
“ยังไม่ลืมเค้าใช่ไหม” ฟาเดลถามเพื่อนรุ่นน้อง สายตามองอีกฝ่ายนิ่งๆ กันต์ขยับตัวด้วยความรู้สึกเกร็ง มองไปข้างหน้าด้วยอาการเหม่อลอย
ฟาเดลถอนใจหนักๆ จริงๆ เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้นัก เพราะมันเกี่ยวพันกันเสียยุ่งเหยิง เขาสงสารทั้งแพรวดาว สงสารทั้งกันต์ เพราะทั้งสองเป็นคนที่เขาก็รักและเอ็นดูเหมือนน้องจริงๆ
“ผมลืมไม่ได้หรอกครับ นั่นรักแรกผมเลยนะพี่เดล” กันต์กอดอกพูดเสียงเรียบเรื่อย
“แล้วผู้หญิงคนใหม่ของนายล่ะ เพื่อนของรติรส” ฟาเดลเลิกคิ้วเข้มขึ้นอย่างกังขา หันมองหน้าเพื่อนรุ่นน้อง
“ปาหนันทำให้ผมมีความสุขเวลาอยู่ด้วยครับพี่ ผมรักเธอ”
“หือ... นายบอกว่ารักเด็กนั่นอย่างนั้นเหรอ” ฟาเดลรู้สึกประหลาดใจ
“ครับ มันผูกพันแปลกๆ ผมไม่ได้ลืมแพรวนะครับ แต่กับปาหนันมันพิเศษ ผมก็บอกไม่ถูก จริงๆ ผมก็ทำใจได้บ้างแล้ว แพรว
