“น้านิดนะเหรอ เลวที่สุด”
“จริงๆ แล้วเสี่ยก็ไม่อยากจะยุ่งกับคนละแวกนี้หรอกนะ เพราะเดี๋ยวจะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต” ชัยวุฒิเล่าไป มือก็ลูบไล้เรือนร่างของปาหนันอย่างหื่นกระหาย หล่อนได้แต่สะบัดหนีแต่หนีไปไหนไม่ได้ เธอรู้สึกรังเกียจสัมผัสนี้จนแทบจะอาเจียน
“จะพูดมากกับมันอยู่ทำไม ฉันอยากจะฟัดมันเต็มทน” ทินกรเอ่ยขึ้น ทั้งทินกรและชัยวุฒิต่างทำงานให้เสี่ยขาวมานานแล้ว แต่ชัยวุฒิจะเดินทางบ่อย ไม่เหมือนทินกรที่อยู่ช่วยงานที่นี่เป็นหลัก
“มันอยากรู้ก็สงเคราะห์มันหน่อย มันจะได้นอนตายตาหลับ” ชัยวุฒิลูบคางสาวไปมา เธอสะบัดหนี เขาบีบจนแน่นดึงกลับมา
“ตอนนี้รสอยู่ไหน” ปาหนันกระชากเสียงถามออกไป เธอยังค้างคาใจเรื่องเพื่อนอยู่ดี
“อยู่ไหนไม่รู้ ตอนนั้นเพื่อนเธอโดนประมูลไปได้สำเร็จด้วยค่าตัวตั้งสองแสน ไอ้หมอนั่นคงพาไปฟัดอยู่ที่ไหนสักแห่งมั้ง”
“เลว”
“ฮ่าๆๆๆ ก็มันเป็นหนี้ เสี่ยก็เลยต้องทำแบบนี้” ชัยวุฒิรู้ดีว่
