รติรสหน้าแดงวางมือบนหน้าท้องแกร่ง เสมองไปทางอื่นด้วยความอาย
“ทำอย่างที่ฉันสอนสาวน้อย เร็วๆ เข้า อยากไปหาพ่อไม่ใช่เหรอ ทำให้ฉันพอใจสิ” ฟาเดลเร่งเพราะเขาอยากยกสะโพกขึ้นกระแทกเธอเสียเหลือเกิน
“อื้อ...” รติรสครางอื้ออึงไม่ทันใจคนใต้ร่างที่เธอนั่งครอบทับอยู่ ฟาเดลใช้มือหนาทั้งสองข้างจับสะโพกเธอเอาไว้ก่อนจะขยับขึ้นลงเร่งให้เธอปฏิบัติการ
รติรสหลุดเสียงครางออกมา เธอยกมือขึ้นปิดปากด้วยความอาย แต่เพราะคิดถึงบิดา คิดถึงเพื่อนรักทำให้เธอสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ในเมื่อเธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ร่างกายของเธอเป็นของเขาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ถ้ามันจะเกิดขึ้นอีก เธอเองก็ต้องยอมรับมันให้ได้
“โอ้... สาวน้อยแบบนั้นล่ะ บอกสิว่าเธออยากไปจากฉันอีกหรือเปล่า” ฟาเดลครางกุมกระชับสะโพกผายของเธอเอาไว้
“มะ... ไม่ค่ะ รสไม่อยากไปจากคุณเดล จากฟีร่า” รติรสตอบเสียงสั่นๆ แต่มันมาจากความรู้สึกจริงๆ เธออยากไปเจอพ่อ เจอปาหนั
