คงไม่มีเวลามาประคบประงมหรือพูดจาจ๊ะจ๋ากับลูกเต้าเหมือนคนที่มีพร้อมทุกอย่าง เพราะแม้ในสังคมจะไม่ได้แบ่งชนชั้นอย่างชัดเจน แต่เป็นที่รู้ๆ กันว่า คนรวย คนมียศถาบรรดาศักดิ์ก็จะเป็นคนชนชั้นที่ถูกนับหน้าถือตาและยกย่อง ไม่เหมือนพวกคนใช้แรงงาน ชนชั้นกรรมกรหรือชาวสวนชาวไร่ แม่ค้าแม่ขายที่หาเช้ากินค่ำ การที่จะมาโอ๋ลูกหลานมันคงเป็นไปไม่ได้ ถ้าจะมีก็สอนให้ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเลี้ยงปากท้อง เพื่อให้แกร่งที่จะดำรงชีวิตอยู่ในสังคมเท่านั้น บางทีเรามักถามตัวเองว่าได้อะไรจากพ่อแม่ จริงๆ แล้วเราได้เกิดมาเพราะพ่อแม่ก็มีบุญคุณที่ทดแทนไม่หมดแล้ว จึงไม่ต้องเรียกหาอะไรให้มากมายอีก เพราะเขาให้ชีวิตเรามาทั้งชีวิตแล้ว
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว อย่าลืมนะ หนันได้พี่เป็นสามีแล้วต้องรับผิดชอบ ไม่งั้นพี่จะเอาเรื่องหนัน ปรับให้หมดเนื้อหมดตัวเลยทีเดียวเชียว”
เขาพูดติดตลกเพื่อยั่วแหย่เธอ เมื่อเห็นใบหน้าและแววตาหมองๆ นั้น แม้จะแสร้
