บทที่ 29 ปลดผนึก ‘รัก’

1826 คำ

ลมหายใจของลินน์ขาดห้วง ทรวงอกหอบสะท้าน เพราะฝ่ามือใหญ่ของธีร์ภพที่โอบกุมกึ่งคลึงกึ่งเคล้นปทุมถัน มอบความมึนเมาในรสรักซ่านใจ ทำให้เธอยิ่งทวีความเสียวกระสันแทบขาดใจ สติกระเจิดกระเจิง กระทั่งเผลอหยัดกายแอ่นอกให้เขาหอนเฟ้นอย่างลืมตัว “ลืมไปแล้วเหรอว่าผมเคยจูบคุณตรงนี้...” เขาแลบลิ้นแตะยอดอกผิวเผินแผ่วเบา เขี่ยไล้ไปมาอย่างนุ่มนวล ละเลียดชิมอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะอ้าปากใช้ไรฟันคมขาวขบงับปลายยอดที่อ่อนไหวให้พอซ่านสยิว พอร่างสาวสะดุ้งเร่าเปล่งเสียงร้องซ่าน “อ๊า...” เขาก็ครอบครองทรวงอกเข้าเต็มปากเต็มคำ ดูดดึงยอดทรวงที่พุ่งชันอยู่กลางอุ้งปาก ตวัดลิ้นรุมเลียอย่างกระหาย รวบดูดแรงๆ จนหญิงสาวเสียดเสียว แอ่นอกยกกายขึ้นดันเต้าทรวงให้ฝังลึกเข้ามาในปากเขามากขึ้น “อย่า...” ลินน์เปล่งเสียงร้องแผ่วหวิว ร่างกายระทดระทวยอยู่ในอ้อมแขนกำยำ ภายในหัวที่ขาวโพลนจู่ๆ ก็พลันปรากฎภาพสไลด์เคลื่อนไหวหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม