ความจริงที่อยากบอก

1519 คำ

ตะวัน... "หลับตาแล้วก็นอนซะ" ฉันมองหน้าพ่อของลูกที่โน้มตัวลงมาห่มผ้าให้ฉันด้วยความเป็นห่วงเพราะฉันบอกว่าฉันง่วงแล้วก็ขอให้มันอุ้มฉันเข้ามานอนในห้อง "มึงจะไปไหนอ่ะ" ฉันถามทันทีเมื่อเห็นมันกำลังจะออกไปจากห้อง ฉันไม่อยากให้มันไปไหนอยากให้มันอยู่ด้วยใกล้ๆ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร หรือเพราะฉันท้องหรือเปล่าก็ไม่รู้ "จะออกไปนั่งข้างนอกมึงจะได้นอนพักไง" "ไม่เอาอ่ะ มึงห้ามออกไปไหนเลยนะ กูเป็นอะไรก็ไม่รู้กูไม่อยากอยู่คนเดียว" ฉันอ้อนมันให้อยู่ด้วย "ไม่สบายหรือเปล่า" มันเดิมกลับมาแล้วเอาหลังมือแตะหน้าผากของฉัน ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไม่สบายหรือเปล่าแต่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเมื่อยเนื้อเมื่อตัว "อืมตัวมึงอุ่นๆนะเหมือนมีไข้ต่ำๆ กินยาแก้ไข้ได้หรือเปล่าอ่ะคนท้อง" มันถามฉันฉันก็ไม่รู้ว่าได้หรือไม่ได้แต่หมอก็ไม่ได้สั่งห้ามนะอาจจะกินได้ "ได้อยู่มั้งกูก็ไม่ได้ถามคุณหมอด้วย" พอฉันตอบไปแบบนั้นมันก็ทำ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม