แค่อกหักใครจะคิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้.. มันอาจเป็นเพราะเธอยอมเดินออกมาจากชีวิตเขาทั้งที่ยังรักหมดหัวใจ ยังห่วงว่าจะทิ้งเขาจมอยู่กับความรู้สึกแย่เพียงลำพัง จนลืมไปเหมือนกันว่าใจตัวเองก็ต้องได้รับการเยียวยา ตั้งใจรักเกินไปจนลืมรักตัวเอง.. จันจ้าวในชุดนักศึกษานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมาสิบนาทีกว่าแล้ว แต่ยังไม่ได้ลงครีมบนหน้าเลยแม้แต่อย่างเดียว เหตุก็เพราะน้ำตามันไม่หยุดไหลสักที “เดี๋ยวก็สายหรอกจ้าว ฮึก หยุดร้องไห้แล้ว” เธอเบะริมฝีปากด้วยความขัดใจ เพราะน้ำตาเจ้ากรรมดันไม่ยอมหยุดไหลสักที “จ้าวเสร็จหรือยัง จะสายแล้วนะ” น้ำอิงผลักประตูห้องเข้ามา ก่อนจะชะงักด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังเงยหน้ามองเพดานด้านบนอยู่ “อิง..” “เป็นไรจ้าว” วินาทีที่จันจ้าวหมุนตัวกลับไปมองคนที่หน้าประตู น้ำอิงก็ถึงกับหน้าถอดสี รีบก้าวเท้าตรงปรี่เข้าไปประชิดตัวเธอทันที “แกร้องไห้เพราะเขาอีกแล้วเหรอ” น้ำอิง