Ep.42 คนที่แสนดีกับคนที่ไม่เคยลืม

1188 คำ

@คอนโดมิเนียมของปลาวาฬ “…อื้อ~” ร่างบอบบางที่อยู่บนเตียงส่งเสียงในลำคอออกมาเบาๆ เมื่อพยายามจะลุกแล้ว แต่ลุกได้แค่นิดเดียวก็ต้องล้มตัวลงกลับมานอนอย่างเก็บ ความหนาวที่สาดกระทบลงมาบนผิวเนียนจนต้องหรี่ตาขึ้นมององศาของเครื่องปรับอากาศ ไม่รู้ว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว แต่วันนี้เธอไม่ได้ไปทำงาน ลาป่วยไปแล้วจึงนอนพัก เพิ่งจะมารู้สึกตัวตอนนี้ แต่เหมือนว่าอาการจะไม่ได้ดีขึ้นมาเลย นิ้วเรียวยกขึ้นนวดขมับของตัวเองเบาๆ จากนั้นก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือที่กำลังสั่นอยู่ข้างลำตัว ครืด~ ครืด~ ปลาวาฬควานหาโทรศัพท์ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อมองรายชื่อที่ปรากฏบนนั้น พอปลดล็อกให้ก็โทรถี่เหมือนเดิม ขุนเขาในตอนนี้กับก่อนหน้านี้ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เธอตัดสายทิ้งเพราะไม่อยากคุย แต่กดเข้าไปเปิดข้อความของเขาที่ส่งมาค้างไว้แทน (ขุนเขา : หายไปไหน ไลน์ไปก็ไม่อ่านโทรไปก็ไม่ตอบ เป็นอะไรหรือเปล่า)

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม