ผู้หญิงมือสอง

เท้าเล็กในชุดนักศึกษารีบสาวเท้าเดินออกจากลิฟต์ แล้วมุ่งตรงไปยังห้องของตัวเองเพื่อต้องการบอกข่าวด่วนบางอย่างกับคนที่อยู่ในห้อง นักศึกษาสาวชั้นปีที่สี่ที่เพิ่งสำเร็จการศึกษาไปหมาด ๆ ยื่นมือเล็กไปกดกริ่งหน้าห้องหนึ่งที ก่อนจะใช้คีย์การ์ดเปิดประตูคอนโดเข้าไป "กลับมาแล้วหรือหนู พี่กำลังรออยู่เลย" ร่างใหญ่ของแฟนหนุ่มที่อายุมากกว่าเธอห้าปีที่กำลังนั่งดูรายการบันเทิงอยู่ ก็อ้าแขนแกร่งในชุดลำลองแบบสบาย ๆ เพื่อให้คนตัวเล็กเข้ามาหา "พี่โยล่ะก็ ลูกไม้ไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ" ถึงจะบ่นไปแบบนั้น แต่หญิงสาวก็โผเข้าไปนั่งบนตักแกร่งของแฟนหนุ่ม ก่อนที่เขาจะโอบร่างเล็กแล้วกอดแน่นด้วยความคิดถึง "ก็พี่คิดถึงนี่คะ" ใบหน้าคมหล่อเหลาฝังจมูกไปที่แก้มใสของแฟนสาวหนึ่งทีอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ "ลูกไม้ไปมหาลัยไม่ถึงสามชั่วโมงเลย บ่นอย่างกับไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่โยเนี่ย ไหนบอกจะไปกองถ่ายไม่ใช่หรือคะ" "พี่ไปมาแล้วไงครับ" "แล้วที่พี่โยบอกว่ากำลังรอหนูอยู่ พี่โยมีอะไรจะคุยกับลูกไม้ใช่หรือเปล่าคะ ลูกไม้ก็มีเรื่องอยากจะคุยกับพี่โยเหมือนกันค่ะ" "พี่มีข่าวดีจะบอกครับ" "ลูกไม้เห็นพี่ยิ้มกว้างขนาดนี้ ต้องมีเรื่องดีมาก ๆ แน่เลยใช่ไหมคะ" "แล้วหนูมีอะไรจะบอกพี่ล่ะครับ พูดมาก่อนเลย" "ไม่เอาค่ะ ลูกไม้อยากฟังเรื่องข่าวดีของพี่โยก่อน" "มันเป็นสิ่งที่พี่รอคอยมาตลอดหลายปีเลยนะ ตั้งแต่ที่พี่เข้าวงการบันเทิงมา ในที่สุดความฝันของพี่ก็จะได้เป็นจริงสักที หนูอยากรู้ไหมว่าข่าวดีอะไร" "ข่าวดีอะไรหรือคะพี่โย ลูกไม้อยากรู้สุด ๆ ไปเลยค่ะ" "สิ่งที่พี่รอคอยมาตลอดตอนนี้ก็เป็นความจริงแล้ว ตอนนี้พี่จะได้เป็นนักแสดงนำในละครฟอร์มยักษ์เลยนะ หลังจากที่พี่เป็นแค่ตัวประกอบมาตลอดสี่ปีน่ะ" "วะ...ว่าไงนะคะ นักแสดงนำ! งั้นก็หมายความว่าพี่จะได้เป็นตัวเอกในเรื่องนั้นเลยหรือคะ" ลูกไม้ฟังข่าวดีด้วยความตื่นเต้น พร้อมท่าทางที่แสดงออกทางใบหน้าที่แสนน่ารัก ทำให้วาโยอดที่จะขยี้ศีรษะเล็กไม่ได้ "เรื่องจริงสิ หนูดีใจกับพี่ไหมครับ" "ดีใจสิคะ ก็เป็นสิ่งที่พี่โยพยายามมาตลอดหลายปี พี่โยทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจขนาดนี้ ก็สมกับที่พี่เหน็ดเหนื่อยกับมันมาตลอด ในที่สุดความฝันของพี่ก็เป็นจริงสักทีนะคะ ลูกไม้ดีใจกับพี่ด้วยจริง ๆ ค่ะ" "ขอบคุณนะครับคนดี ถ้าพี่ได้เปิดตัวหนังเมื่อไหร่ พี่จะเปิดตัวหนูให้สื่อมวลชนและคนทั้งประเทศได้รับรู้นะว่าเรากำลังคบกันอยู่" "ไม่เอาหรอกค่ะพี่โย ลูกไม้อยู่แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ ก็ลูกไม้ชอบชีวิตแบบปกติธรรมดา ๆ มากกว่านี่คะ ไม่อยากเป็นที่จับตามองของคนอื่น" "ได้ไงกันล่ะครับ นี่พี่ยอมหนูมาสี่ปีแล้วนะที่ไม่เปิดเผยว่าหนูเป็นแฟนพี่น่ะ ทั้ง ๆ พี่น่ะอยากจะอวดหนูให้ทุกคนได้รับรู้ว่าหนูเป็นของพี่ แต่ว่าหนูก็ห้ามพี่มาตลอดนี่ครับ ถึงตอนนี้แล้วพี่ขอบ้างก็แล้วกัน" "ลูกไม้ไม่อยากเป็นเป้าสายตานี่คะ ลูกไม้ชอบอยู่เงียบ ๆ มากกว่าค่ะ" "ความจริงแล้วที่ผ่านมาน่ะ พี่ก็เป็นแค่นักแสดงตัวประกอบ ถึงเปิดเผยไปก็ไม่ค่อยมีคนสนใจหรอก แต่หนูก็ไม่ยอมสักที ตอนนี้พี่ขอก็แล้วกัน" "ลูกไม้ก็ขอเถอะนะคะ ก็ลูกไม้อายนี่นาที่จะต้องโดนใครต่อใครจ้องมองตลอดเวลาน่ะ" "หนูก็พูดแบบนี้ตลอด ความจริงแล้วแอบมีใครอยู่หรือเปล่า ถึงได้ไม่กล้าเปิดเผยน่ะ" "พี่โยพูดแกล้งกันอีกแล้วนะคะ ไม่เอาแล้วค่ะ ลูกไม้จะมีใครล่ะคะ ก็มีพี่ในหัวใจแค่คนเดียว" "พี่แค่แซวเล่นเอง ว่าแต่หนูได้ดูละครเรื่องล่าสุดที่ออนแอร์หรือยังล่ะ เรื่องที่พี่เป็นนักแสดงสมทบในเรื่องนั้น" "ยังเลยค่ะ แหะ ๆ" "หนูนี่เหมือนเดิมเลยนะ ทำไมถึงไม่ค่อยสนใจเรื่องในวงการบันเทิงบ้างเลย ทั้ง ๆ ที่มีแฟนทำงานเป็นนักแสดงและคลุกคลีอยู่ในกองถ่ายแท้ ๆ" "ก็ลูกไม้ไม่ค่อยชอบดูละครไทยนี่คะ ลูกไม้ชอบดูหนังต่างประเทศมากกว่า แต่ลูกไม้ก็ดูละครที่พี่โยเล่นนะคะ ถึงจะไม่ค่อยได้ดูบ่อยก็เถอะ นี่ลูกไม้ดูเพราะพี่โยแสดงเท่านั้นเลยนะคะ ไม่งั้นลูกไม้ไม่ดูหรอกค่ะ" "เดี๋ยวถ้าพี่มีรายได้มากกว่านี้แล้ว ถ้าพี่ได้เป็นนักแสดงนำเต็มตัว รายได้จะต้องมากขึ้นแน่ ๆ แล้วพี่จะเก็บเงินไว้ซื้อบ้านหลังใหญ่ ๆ ไว้เป็นเรือนหอของเรานะครับ" "ไม่เห็นต้องสิ้นเปลืองเลยนี่คะ คอนโดที่เราอยู่ก็กว้างขวางมากเลย ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะ" "ได้ไงกันล่ะครับ เพื่ออนาคตของเรา พี่อยากให้พ่อแม่ของหนูมั่นใจว่าพี่สามารถดูแลหนูได้ ให้พ่อแม่หนูมั่นใจว่าถ้าหนูเป็นคู่ชีวิตของพี่ หนูจะไม่ลำบาก ถ้าเพื่อหนูแล้วพี่ทำได้ทั้งนั้น แม้จะต้องลำบากแค่ไหนก็ตาม" "ขอบคุณนะคะที่รักลูกไม้ ลูกไม้ไว้ใจและมั่นใจในตัวพี่โยค่ะ ก็เพราะพี่โยดูแลลูกไม้อย่างดีมาตลอด ตั้งแต่ที่ลูกไม้มาเรียนที่กรุงเทพฯ พี่โยก็ดูแลลูกไม้มาตลอด ลูกไม้ไม่เคยเสียค่าเช่าหอพักเพราะพี่โยรับผิดชอบแทนลูกไม้ทุกอย่าง ที่ลูกไม้เรียนจบได้ก็เพราะพี่โยที่รักและเอ็นดูลูกไม้แบบนี้ ทำให้ลูกไม้ไม่สิ้นเปลืองค่าใช้จ่าย ครอบครัวของลูกไม้ก็ไม่ต้องลำบากมาก ลูกไม้ไม่ต้องโทรไปขอเงินคุณพ่อคุณแม่เพิ่มทุกเดือน แถมค่าขนมที่คุณพ่อส่งมาให้ลูกไม้ก็เก็บไว้ด้วย จนทำให้ลูกไม้มีเงินเก็บพอสมควรเลย" "แค่เรื่องผ่อนคอนโดเองทำไมพี่จะต้องให้หนูมาจ่ายด้วยล่ะครับ แค่หนูดูแลพี่ก็ดีมากแล้ว หนูก็ทำความสะอาดคอนโดให้พี่ ซักผ้าให้พี่ ดูแลพี่ดีทุกอย่าง อย่าไปพูดถึงเรื่องนั้นอีกล่ะ อีกไม่กี่เดือนคอนโดที่เราอยู่ก็จะผ่อนหมดแล้วนะ อีกไม่กี่เดือนห้องนี้ก็จะเป็นของเราสองคนแล้ว" "พี่โยก็จะได้หมดภาระไปอีกหนึ่งอย่างแล้วนะคะทีนี้" "ไม่หรอกครับ เพราะถ้าผ่อนคอนโดหมดแล้ว พี่ก็จะผ่อนบ้านต่อ พี่จะรีบสร้างทุกอย่างก่อนที่จะไปสู่ขอเรากับคุณพ่อคุณแม่ยังไงล่ะครับ" "ลูกไม้รักพี่โยที่สุดนะคะ รักมาก ๆ เลยค่ะ" ลูกไม้กอดเอวแกร่งแน่น ก่อนจะแอบทำสีหน้ากังวลเล็กน้อย เพราะกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะพูดสิ่งที่อยากจะพูดตอนนี้ดีหรือไม่ "เรื่องที่พี่จะบอกก็มีแค่นี้แหละ แล้วหนูล่ะครับมีอะไรจะบอกกับพี่ เห็นตะกี้บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับพี่เหมือนกัน แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ ข่าวดีหรือข่าวร้าย" "มันจะเรียกว่าเป็นข่าวดีหรือข่าวร้ายดีล่ะคะ คือลูกไม้ก็บอกไม่ถูกน่ะค่ะ" "หนูพูดแบบนี้พี่ยิ่งเป็นห่วงเลย รีบบอกพี่มาเถอะครับ มีอะไรเราจะได้คุยกัน แล้วเรื่องที่ว่าคืออะไรล่ะ" ลูกไม้ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายของตัวเอง แล้วยื่นให้คนตรงหน้าดู "นี่มันหมายถึงอะไร อย่าบอกนะว่าหนูติดโควิดน่ะ" "ไม่ใช่ค่ะพี่โย ลูกไม้ไม่ได้ติดโควิดค่ะ" "แล้วหนูเอาที่ตรวจสองขีดมาให้พี่ดูทำไมล่ะครับ หรือว่า..." "พี่โยคะ ลูกไม้ท้องค่ะ" ***ฝากกดติดตามจะได้ไม่พลาดเรื่องใหม่ ฝากกดหัวใจ คอมเม้นท์ให้ไรท์ด้วยนะคะ***