สองเดือนต่อมา ฟอด~ ฟอด~ “ประชุมเหนื่อยไหมคะ”ฉันเดินตรงเข้าไปกอดคนที่กำลังยืนจิบกาแฟจากทางด้านหลัง ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มสากของเขาฟอดใหญ่ทั้งสองข้าง สายตาคมละจากวิวเมือง หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน ในขณะที่ฉันกอดเขาเอาไว้หลวมๆ “อ้อนแบบนี้...” “วันนี้เพลินขออนุญาตออกไปทานข้าวกับเพื่อนนะคะ” ฉันบอกออกไปด้วยรอยยิ้มหวาน ปล่อยกอดคนตัวโตก่อนจะยื่นมือเข้าไปถือถ้วยกาแฟที่ดื่มจนหมดแล้วจากมือของคาร์เตอร์เดินเอาเข้ามาวางลงบนโต๊ะกระจกให้เขา “ว่าแล้ว ต้องมีอะไร” คาร์เตอร์เดินตามฉันกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของเขา พลางเปิดเอกสารขึ้นเซ็นชื่อ “นะคะ เพลินอยากไปชอปปิ้งกับชิลี อนุญาตให้ไปนะ” ตอนนี้ฉันกลับมาใช้ชีวิตตามปกติได้สักพักแล้ว ยังทำงานกับคาร์เตอร์เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือต้องนั่งทำในห้องเดียวกันกับเขา อยู่ในสายตาตลอดเวลา ส่วนแผลที่ถูกยิงทั้งสองจุดหายดีแล้ว โชคดีได้คุณหมอเก่งมากฉันเลยไม