บ่วงรักเสน่หา

"ประเทศไทย..." เอเดนชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษ พ่อเป็นคนอังกฤษแม่เป็นคนไทย อายุ39ปี สูงใหญ่ตามแบบฉบับหนุ่มตะวันตกที่ผ่านการดูเเลตัวเองด้วยการออกกำลังกายอย่าสม่ำเสมอ เขาได้มาใช้ชีวิตอยู่อักฤษกับบิดาตั้งแต่อายุ 15 ปี เนื่องจากพ่อกับแม่เขาตกลงที่จะแยกทางกัน ทั้งสองมีลูกชายสองคนเดิมทีเขาก็ใช้ชีวิตอยู่กับแม่ทีประเทศไทย พ่อกับแม่เขาเลยตกลงกันว่าจะแบ่งลูกคนละคน โดยที่แม่ของเขาเลือกน้องชายที่เพิ่งเกิดมาได้สามขวบและด้วยน้องชายเกิดมาพร้อมโรงประจำตัว ทำให้แม่เขาตัดสินใจเลือกน้องชายและให้เขามาอยู่กับพ่อ จนตอนนี้เขากลายเป็นนักธุรกิจหนุ่ม ที่ร่ำรวยอีกคนหนึ่งของเมืองผู้ดี ผลจากที่เขาเข้ามาดูแลกิจการต่อจากบิดาและด้วยความสามารถของเขาเอง ทำให้ธุรกิจของเขาขยายเป็นวงกว้างได้อย่างรวดเร็ว "ประเทศไทยหรอครับ" ผู้ช่วยของเขาถามย้ำอีกครั้ง "ใช่...แผนต่อไปเราจะลงทุนที่ประเทศไทยจัดการหาทีมงานเก่งๆไว้ ประสานงานที่ไทย ไว้หนึ่งทีม และดำเนินตามแผนของเราได้เลย" "ครับคุณเอเดน" ลุคผู้ชวยคนเก่งที่ทำงาน เคียงบ่าเคียงไหล่มากับเขารีบรับคำสั่งทันที "ผมมีอีกเรื่องให้คุณช่วยจัดการให้ผมหน่อย" เอเดนบอกกับเลขาของเขา พร้อมกับยื้นเอกสารให้เขา ลุครับมาดูแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว ในเอกสารนั้นมีรูปหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูสวยคมเลยทีเดียว "หานักสืบฝีมือดีสืบเรื่องเธอคนนี้ให้ผมหน่อย เธออยู่ประเทศไทย" ลุคก้มมองเอกสารอีกรอบ ในนั้นมีแค่รูปกับชื่อของเธอเท่านั้น [พัดชา ธนวงศ์] "ครับ" ลุครับคำสั่ง ถึงแม้จะมีเรื่องสงสัยในหัวมากมายแต่นั้นไม่ใช่หน้าที่ที่เขาจะต้องรู้ [ติ๊ง...ๆๆๆ!!] มีเสียงข้อความเข้าดังขึ้น เอเดนเลื่อนลิ้นชักใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ออกก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่วางอยู่ในนั้นออกมา "คุณออกไปได้" "ครับคุณเอเดน" ลุค..ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องเจ้านายไป เอเดนเปิดอ่านข้อความที่ส่งมา [มะยม...ทำไม่เงียบไปนานจัง] [อย่าเงียบไปแบบนี้สิเราใจไม่ดีเลย] [เรารอการตอบกลับจากเธออยู่นะ] เอเดนอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ แต่ถึงแม้ใบหน้าเขาจะยิ้มแต่ในเเววตาของเขากลับ มีความเศร้าหมองซ่อนอยู่ และเขาจะเก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิม และสนใจงานบนโต๊ะต่อ "พัดช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะลูก" คุณราเชนบอกกับลูกสาว เพราะเขาได้ไปขัดผลประโยคจากพวกนักการเมืองที่เห็นแก่ตัว แต่สิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดตอนนี้คือภรรยาและลูกสาว "คุณพ่อไม่ต้องห่วงคะ พัดดูเเลตัวเองได้" พัดชาเขาใจในสิ่งที่พ่อทำ และเธอก็เห็นด้วยที่จะต้องจัดการนักการเมืองชั่วพวกนี้ "แต่ถึงยังไงแม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไปไหนมาไหนก็ระวังตัวไว้หน่อยนะลูก" "ค่ะแม่...พ่อกับแม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ" พัดชาบอกพ่อกับแม่ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว พัดชาถูกเลี้ยงมาให้แข็งแกร่งตั้งแต่เด็ก และด้วยที่บ้านเธอทำการเกษตร มีทั้งส่วนผลไม้ พืชผักทางการเกษตรอีกมากมาย มีพื้นที่หลายร้อยไร่ และพ่อของเธอก็เป็นที่นับหน้าถือตาของคนที่นี้ด้วย หลังเรียนจบเธอเลือกที่จะกลับมาอยู่บ้านและช่วยพ่อกับแม่ดูแล ไร่แสงดาว เพราะเธออยู่กับต้นไม้มาตั้งแต่เด็กและเธอก็ชอบกับการได้ทำงานลุยๆแบบนี้ "จริงสิ...ลุงชัยบอกว่าปุ๋ยใส่ทุเรียนเราจะหมดแล้ว เดี๋ยวพัดจะสั่งเพิ่มนะคะ เพราะเดือนหน้าก็ต้องเร่งปุ้ยใบกันแล้ว" และนี้ก็เป็นเรื่องที่จะพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารของทุกวัน ในไร่แสงดาวมีคนงานมากกว่าร้อยชีวิต ที่ต้องดูแล และตอนนี้หน้าที่หลังจะเป็นของพัดชาที่ต้องบริหารจัดการเพราะพ่อกับแม่เธอต้องการให้เธอดูแลต่อจากพวกท่านอยู่ดี หนึ่งเดือนต่อมา... พัดชาขับรถ ATV คู่ใจที่เธอไว้ใช้ขับลุยในสวนไปข้างๆรั่วที่ติดกับอีกไร่หนึ่ง และเธอก็ต้องแปลกใจ เพราะจากพื้นที่ รกร้างมาวันนี้มีทั้งเครื่องจักรและคนงานมากมายมาทำความสะอาด พื้นที่ตัวบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีคนอยู่มานานหลายปี "คุณลุงคะ เจ้าของเขาจะกลับมาแล้วหรอคะ" พัดชาตะโกนถามกลุ่มคนงานที่ทำงานอยู่ใกล้รั่ว "ลุงก็ไม่รู้เหมือนกันคุณหนูพัดชา รู้แต่ว่าลงปุงที่เฝ้าที่นี้แก่ไปเกณฑ์คนงานมาช่วยกันทำความสะอาดบริเวณบ้านและรอบบ้านเลยลูก" "ค่ะ...ขอบคุณนะคะ" พัดชาบอกก่อนจะจับโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ และกดดูข้อความที่เธอส่งให้ใครบางคน แล้วเธอก็ต้องขมวดคิ้ว ข้อความถูกอ่านแต่ไม่ตอบ [มะยม..จะกลับมาที่ไร่เเล้วหรือป่าว พัดเห็นคนงานมาทำความสะอาดบ้านเต็มเลย] ในขณะที่เอเดนกำลังประชุมอยู่เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูททันทีเพื่อที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดอ่านข้อความและก็เก็บเข้าที่เดิม "คุณเอเดนจะออกเดินทางวันไหนครับ" ลุคถามเจ้านาย เพราะเขาจะได้เตรียมตัวถูก "อีกสองอาทิตย์" เอเดนตอบลูกน้อง "แล้วเรื่องที่ให้ไปจัดการถึงไหนแล้ว" เขาถามลุคอีกครั้ง "น่าจะเรียบร้อยก่อนที่คุณเอเดนจะถึงครับ" ลุครายงานต่อ "ดีมาก ส่วนโรงแรมสองที่ ที่เราจะไปเทคโอเวอร์ก็ส่งกำหนดการไปได้เลย เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูด้วยตัวเอง" "รับทราบครับคุณเอเดน และมีข้อมูลเพิ่มเติมจากนักสืบส่งมาให้ครับ เดี๋ยวผมส่งให้เจ้านายในอีเมลนะครับ" เอเดนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะปิดประชุม และเดินออกจากห้องปาะชุมไป "คุณพ่อคุณแม่...พัดเห็นคนงานมาทำความสะอาดที่ไร่ป้าตาหรือว่าป้าตากับมะยมจะกลับมาแล้วคะ" พัดคุยกับพ่อแม่บนโต๊ะอาหารค่ำในตอนเย็น "นั้นนะสิ พ่อเห็นมีรถบรรทุกวิ่งเข้าออกเหมือนมีการรีโนเวทบ้านใหม่ ไหนจะรถยนต์จากที่อื่นวิ่งเข้าวิ่งออกกันเป็นว่าเล่น" ราเชนบอก "แสดงว่าพี่ตาจะกลับมาจริงๆละสิคะ" คุณแสงดาวก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย เพราะแสงดาวกับพราวตาเจ้าของไร่โน่น ก็ค่อยข้างจะสนิทกัน เพราะพราวตาก็เป็นคนน่ารักอัธยาศัยดีเลยเป็นที่รักของคนแถวนี้ "ก็น่าจะใช่ คงเบื่อเมืองนอกอยากกลับมาอยุ่บ้านแล้วมั่ง" คุณราเชนบอก ส่วนพัดชานั่งฟังพ่อกับแม่คุยกันแต่ในใจนั้นตื่นเต้นไม่น้อย เธอจะได้เจอกับเพื่อนรักเธออีกครั้ง "เดี๋ยวพ่อจะมารับมะยมไปรักษาตัวที่อังกฤษ พัดต้องคิดถึงมะยมด้วยนะ" มะยมบอกเธอเมื่อห้าปีก่อน "พัดไม่ลืมมะยมหรอก มะยมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพัดนี่ มะยมต้องรักษาตัวให้หายแล้วกลับมาทำไร่ทำสวนด้วยกัน" พัดชาบอกด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้จะใจหายแต่เธอก็ยินดีกลับการไปของเพื่อนรักครั้งนี้ เขาจะได้หายจากโรคที่เป็นอยู่สักที "พัดสัญญานะ ว่าจะไม่ลืมมะยม" มะยมทวนสัญญาอีกครั้ง "สัญญาจ้ะ พัดจะไม่มีวันลืมมะยมเลย" และนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้คุยกับมะยม เพราะเช้าอีกวันก็มีรถมารับสองแม่ลูกออกไป โดยที่ไม่มีใครรู้เลย มารู้อีกทีที่ก็ไม่มีใครอยู่ในไร่แล้ว แรกๆเธอกับมะยมก็ยังติดต่อพูดคุยส่งข้อความหากันได้อยู่ แต่พออยู่ไปสักพัก มะยมจะตอบข้อความช้าเเละน้อยลงเลยๆ และนี้ก็สองปีแล้วที่มะยมไม่ตอบข้อความเธอเลย แต่เธอก็ยังเฝ้าส่งข้อความหาเขาตลอดด้วยความเป็นห่วง "พรุ่งนี้มะยมจะเข้ารับการผ่าตัดแล้วนะ พัดช่วยเป็นกำลังใจให้มะยมด้วย" ข้อความสุดท้ายก่อนที่เขาจะไม่ตอบเธออีกเลย