บทที่.29 ได้โปรด...[ความจริง] ตอนสำคัญมาก

1527 คำ

แคว่ก 'ปล่อยนะไอ้ชั่ว ฮื้อออ' เสียงร้องไห้โฮดังก้อง สาวน้อยที่เพิ่งผ่านพ้นวัยเยาวชนกำลังถูกดึงทึ้ง ชุดนักศึกษาที่ใส่ขาดวิ่นด้วยน้ำมือชายฉกรรจ์ เสียงผู้เอ่ยสั่งเย้ยหยันเล่าความจริง "กูนี่แหละฆ่าพ่อมึงอีวาวา กูเป็นคนวางยามันก่อนจะหนีมา ถ้าถามว่า..ทำแบบนี้ได้อะไร?" นุ่นยืนขึ้นมองตัวเล็กดิ้นสู้ขัดขืน "กูได้แก้แค้นพวกไงมึง!! มึงจำคนงานต่างด้าวที่แม่มึงรับมาได้ไหมสมัยมึงยังเด็กๆ ที่พ่อของมึงข่มขืนจนหลบมาพักใจบ้านญาติ แต่พอกลับไปทำงานสุดท้าย..ก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย ฮึกกก" ภาพย้อนถึงความทรงจำ เด็กน้อยยืนโบกมือลาแม่ขึ้นรถไฟเพื่อมาทำงานยังแผ่นดินใหญ่ สุดท้ายก็ไม่เหลือแม้ลมหายใจ "เพราะแม่มึงสั่งฆ่า ใช่! ผู้หญิงต่างด้าวคนนั้นเป็นแม่ของกูเอง" เสียงแหลมอาฆาต "ครอบครัวระยำก็ต้องเจอแบบนี้ เหลือมึงคนสุดท้ายแล้วสินะ" กรี๊ดดดดด!! เสื้อผ้าถูกฉีกออกเป็นชิ้นเหลือเพียงชุดชั้นในสีขาวบาง น้ำตาของวาวารดเต็ม

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม