บทที่30. อดกลั้น..

1344 คำ

แต่สุดท้ายก็ต้องจบลง เมื่อเมลินพยายามพูดห้าม ไกล่เกลี่ยว่าต้องการดูแลรุ่นน้องปีหนึ่งที่เมาหนัก อีกฝ่ายเข้าใจรีบเดินกลับไปนอนยังโซฟาตามเดิม เช้าวันต่อมา เวลาแปดโมง ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันเสาร์ไม่มีเรียน เอินนั่งดื่มชาร้อนอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ ก้มหน้าเอียงอายสำนึกผิด ก่อนจะยกมือไหว้เมลินกับดราฟ "หนูขอโทษนะคะ" ซึ่งทั้งคู่เข้าใจดี เพราะเคยผ่านพ้นสถานการณ์นี้จึงไม่ได้ต่อว่าเพียงแค่ตักเตือน กลัวว่าจะเกิดอันตรายเนื่องจากเอินเป็นสาวเป็นนาง สักพักเมลินก็ไปเข้าห้องน้ำ "พี่เป็นแฟนกันหรือคะ" เอินถามดราฟ "ขอโทษที่หนูระราบระล้วงค่ะ ตะ แต่หนูแค่งง.." "แฟนเก่า" "แปลว่าเคยคบกัน ดีจังเลย" "ดียังไง" "ก็ดีตรงที่เป็นแฟนเก่าแต่ยังคุยกันได้ ปกติคู่อื่นถ้าเป็นแฟนเก่าเขาก็ต้อง..ไม่ชอบหน้ากันไม่ใช่หรือคะ" "เรื่องมันยาว แต่เอาเป็นว่าพี่ก็ไม่ได้อยากอยู่ในสถานะแฟนเก่าเท่าไหร่หรอกนะ" เอิน คงทำหน้าไร้เดียงส

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม