ANO MANG oras ay babagsak na ang mga luha ni Thoie. Kahit kailan talaga ay hindi niya nagawang magsinungaling at higit sa lahat, madali siyang nababasa ng nobyo. “Ken, hindi mo ako naiintindihan. Ayaw mo bang mabawi ang pinaghirapan ng lolo at lola mo? Ibinibigay ko na sa ‘yo ngayon. Kunin mo na’t umalis ka na.” Kailangan niyang lakasan ang kaniyang loob bago niya ipagsigawan ang tunay na nararamdaman. Hindi niya nais layuan si Ken. Ngunit ang hiyang kaniyang nararamdaman para rito ang nagtutulak sa kaniya. Wala na siyang mukhang ihaharap dito. Puro kasinungalingan at planado ng kaniyang lolo ang lahat ng nangyari. “Tama na ang mga pinagdaanan ng pamilya mo sa kamay ng lolo ko. Ang paghihirap n’yo. Ang pagkawala ni Nanang Mameng nang dahil sa ‘kin. Go away!”
“Napakababaw mo.” Tumikhim ito
