Carys’ POV
NATALO ang huli kong depensa nang tuluyang mahatak ni Ninong Emerson ang kumot. Ang malamig na hangin sa silid ay mabilis na pinalitan ng nag-aapoy na init ng kaniyang katawan na nakapatong ngayon sa akin.
Wala na ang pagmamatigas ko. Wala na ang mga salitang gusto kong ibato para patunayang kaya kong gawin siyang laruan lang. Ang natira na lang ay ang mabilis na t***k ng puso ko, ang panginginig ng aking mga tuhod, at ang pagnanasang lalong lumalalim sa bawat pagdampi ng balat niya.
"Damn it… Ninong… Emerson…" nanginginig na usal ko, ang pangalan niya ay lumabas sa mga labi ko na parang isang pakiusap na sumusuko na sa kaniya.
Isang mababa at matagumpay na ungol ang kumawala sa lalamunan niya. Ang mga mata niya na madalas ay seryoso, malamig, at punong-puno ng awtoridad ay
