TAHIMIK lang si Lucian habag nagmamaneho. Naiilang naman si Aniya na kausapin ang binata dahil seryoso ito. Hindi puwedeng masayang ang pagkakataong iyon na kasama niya ito.
“Uh… kumusta na pala ang pakiramdam mo, Lucian?” tanong niya sa binata.
“Okay na,” tipid naman nitong tugon at diretso ang tingin sa kalsada.
“Hindi kaya may nakain kang nakasama sa sikmura mo kaya ka nagsuka?”
“Wala. Kulang lang talaga ako sa tulog.”
“Eh ngayon nagpupuyat ka na naman.”
“Hindi pa ako inaantok.”
“Nako! Baka mamaya mabaliktad ang umaga mo. Katulad ko, hirap talaga akong matulog sa gabi kasi nasanay na ang katawan ko na madaling araw natutulog. Ang hirap kaya lalo nag-aaral pa. Minsan nga blanko ang isip ko kapag nasa oras na ng klase.”
Hindi na kumibo si Lucian. Kailangan makaisip siya ng paraan
