The Heir and His Maid

Chapter - 7

“Wow, what a beautiful name, Aila. Bagay na bagay sa iyo ang pangalan mo,” nakangiting saad sa kanya ng lalaking nagpakilalang Jeremiah. Sa pagpasok niya sa De La Cerna University, ngayon pa lang literal na may lalaking nagpakilala sa kanya, at tila napakaswerte pa niya dahil sobrang gwapo nito. Walang duda na maraming babaing naghahabol dito sa university.

“Salamat,” pasalamat niya sa lalaki at nahihiyang tinignan ito. Hindi pa siya masyadong sanay sa tamang pag-approach sa lalaki lalo na’t gwapo, pero sana hindi mapansin ni Jeremiah na probinsyana siya at medyo wala pang alam.

“Jeremiah,” narinig niyang may tumawag sa lalaki at kapwa nalipat ang atensyon nila sa tumawag dito. Sabay pa silang napatingin sa grupong papalapit sa kanila.

Napakunot ang noo niya nang una niyang mapansin sa grupo ng mga kalalakihan si Kenzo. Nakatingin ito sa kanya. Ang suot, itim na shirt. Ang mga braso, halata ang gym. Ang mukha, walang ngiti.

“Hey, guys. Kenzo,” bati ni Jeremiah sa grupo at ni-mention nito si Kenzo. Ibig sabihin kilala nito si Kenzo. Magkakaibigan sila.

“May bago ka na naman yatang biktima?” tanong ng isang lalaki na familiar na sa kanya, marahil isa sa kasama ni Kenzo noong isang araw sa mansyon. Sinulyapan pa siya ng lalaki at nag-iwas siya ng tingin. Baka makilala siya nito. Na siya ‘yung katulong.

“What? No,” tanggi ni Jeremiah at sinulyapan siya at sumenyas pa sa kanya na hindi totoo ang sinabi ng lalaki rito. Ang ngiti nito, biglang nawala.

“Aila, what are you doing here?” tanong ni Kenzo na kinagulat pa niya at nalipat ang tingin niya rito. Ang boses, malamig. Hindi pasigaw, pero may diin.

“You know her?” tanong ni Jeremiah na hindi maitago ang pagkagulat. Ang kilay nito, tumaas.

“Yeah, I know her,” supladong tugon ni Kenzo kay Jeremiah habang sa kanya ito nakatingin. Hindi naman niya magawang umiwas dito ng tingin. Ang mga mata ni Kenzo, parang may binabasa sa mukha niya.

“Oh… Mali ka yata ng bibiktimahin, Jeremiah,” saad ng isa pang lalaking naroon at nagtawanan ang tatlong lalaki kasama ni Kenzo. Tanging si Kenzo lang ang hindi tumawa sa grupo. Ang panga nito, matigas.

“Ah…” Jeremiah said at sinulyapan siya. Hindi naman siya kumibo. Ang sandwich sa kamay niya, nayupi na niya sa higpit ng hawak.

“Sige na, mauna na kayo. Kakausapin ko lang si Aila,” saad ni Kenzo sa mga kasama nito at mabilis na kumilos palayo sa kanila. Niyaya na rin ng tatlo si Jeremiah. Aayaw pa sana si Jeremiah nang halos hilahin na siya ng tatlo kaya nagpaalam na lang ito sa kanya. “See you around, Aila,” sabi nito bago tuluyang sumama.

Sa kilos pa lang ng mga kasama ni Kenzo ay mukhang mas mataas ito kaysa sa mga kasama nito, dahil isang salita lang nito ay sumusunod na agad ang mga ito rito. Walang tanong. Walang angal.

“Sumunod ka sa akin, Aila,” maotoridad na saad ni Kenzo sa kanya. Bago pa siya makatutol sana, tumalikod na ito at lumakad palayo sa kanya. Kaya naman wala siyang nagawa kundi sundan ito.

Bumuntong-hininga na lang din siya at sumunod dito. Kailangan din naman niya itong makausap dahil sa bago niyang trabaho.

“Sir Kenzo, saan po tayo pupunta?” tanong niya rito habang sumusunod pa rin siya rito paakyat ng building. May mga nakakasalubong sila na halos bumabati kay Kenzo at kinikilig pa ang mga babae rito. Ang iba, sinusundan siya ng tingin. Sino daw siya.

“Sumunod ka na lang, Aila,” tugon nito sa kanya. Malayo ang kanilang pagitan kaya halos hindi man siya napapansin ng mga babaing nagpapa-cute kay Kenzo. Hindi tuloy halata ng mga ito na sumusunod siya kay Kenzo. Ang likod ni Kenzo, matuwid. Ang lakad, mabilis.

Magtatanong pa sana siya ulit nang mahulaan na niya kung saan sila paakyat nito. Mukhang sa rooftop ng building sila nito pupunta. Bago pa lang siya sa university at hindi pa niya nalilibot ang buong university, marami pa siyang lugar na hindi napupuntahan, lalo na ang mga rooftop ng building.

“Wow,” bulalas niya nang makita kung gaano kaganda sa rooftop ng Business Management building. Malinis at maayos, malayo sa naiisip niyang itsura ng rooftop. May swing pa nga, table at chair. Mukhang pinagtatambayan ang lugar kaya maayos. Ang hangin, malakas. Ang tanawin, kita ang buong San Juan.

“Ang ganda naman po rito, Sir Kenzo,” puri niya. Sakto na huminto sa paglalakad si Kenzo at sinulyapan siya. Agad na nabura ang excitement na nakapinta sa mukha niya. Ang mga mata ni Kenzo, walang init.

“Paano kayo nagkakilala ni Jeremiah?” seryosong tanong sa kanya ni Kenzo. Hindi niya alam kung bakit kailangan pang seryoso ito sa tanong niya. Ang hangin, humaplos sa buhok niya.

“Ah… Iyon po ba, Sir? Kanina po kasi nang papasok po ako, nakabungguan ko po siya,” tugon niya rito. “Hindi ba nakita mo iyon kanina?” patuloy niya habang walang ekspresyon ang mukha ni Kenzo.

“Bakit nasa Business Building ka?” sunod na tanong nito at hindi man pinansin ang paliwanag niya.

“Ah… Eh…” hindi niya malaman kung paano sisimulan na sadya siyang nagpunta roon para makausap ito. Ang sandwich, hawak pa rin niya.

“Anong pinag-uusapan niyo ni Jeremiah?” tanong nito nang hindi pa rin siya makasagot dito.

“Ah… Wala naman. Nagpakilala lang kami sa isa’t isa,” tugon niya. Nanatili ang paggalang niya sa amo kahit sa labas ng mansyon. Iyon din kasi ang bilin sa kanya ng Don, na huwag kaibiganin si Kenzo at dapat lagi niya itong igalang kahit saan man sila, kahit wala sila sa mansyon. Sinusunod lang niya ang nais ng Don.

“So, hindi mo siya kilala?” tanong nito. Iniling niya ang ulo at nagpaliwanag na ngayon lang niya nakilala si Jeremiah at dahil lang iyon sa nakabunggo niya ito kaninang papasok siya.

“Don’t tell me sinundan mo siya sa Business building,” may pagdududa sa tinig ni Kenzo. Ang mga braso nito, nakakrus na.

“Hindi po, Sir!” agad niyang depensa dito. “Nagkataon po na nakasalubong ko lang po siya sa lobby,” paliwanag pa niya.

“Eh bakit ka naroon?” usisa ni Kenzo na para bang detective ito. Ang mga mata, hindi kumukurap.

“Ano po kasi… Hinahanap ko po kayo, Sir Kenzo,” tugon niya. Oras na para sabihin dito ang utos ng Don. Iyon naman talaga ang sadya niya kung bakit naroon siya.

“Bakit mo ‘ko hinahanap?” kunot-noong tanong nito.

“May pinasasabi po kasi sa akin ang Lolo niyo po,” tugon niya.

“Bakit hindi na lang niya ‘ko tinawagan at kailangan ikaw pa ang magsabi?” Kenzo said. Ang tono, naiinis na.

“Ano po kasi, Sir Kenzo,” saad niya. Hindi malaman kung paano sisimulan ang nais sabihin sa amo. Ang sandwich, inilapag niya sa table.

“Ano?” kunot-noong tanong nito.

“Pinag-uutos po ng Don na bantayan ko po kayo dito sa university at sa bawat lakad niyo po, Sir Kenzo,” paliwanag niya sa amo na lalong lumalim ang kunot sa noo habang nakatingin sa kanya. Ang hangin, biglang lumamig.

“Anong pinagsasasabi mo!” inis nitong saad sa kanya. Ang boses, tumaas.