The Heir and His Maid

Chapter - 5

Kinabukasan, sabay-sabay na nag-almusal ang tatlong amo nila sa bahay—ang Don, ang anak ng Don, at ang apo ng Don. Sa hapag-kainan, maingay ang Don at pinapagalitan nito si Kenzo. Sa naririnig niya, tungkol sa frat house kaya nagagalit nang husto ang Don.

Hindi naman niya naririnig na sumasagot si Kenzo. Ang Papa nito ang sumasabat at sinasabing ito na lang daw ang kakausap kay Kenzo.

“Hanggang kailan ka ba magiging ganyan, Kenzo! Ilang buwan na lang, magtatapos ka na at magkakaroon ka na ng posisyon sa Fisher Companies, pero sa nakikita ko sa iyo, hindi ka pa handa! Masyado ka kasing bine-baby ng Mama mo!” galit na saad ng Don kay Kenzo. Ang tinig nito, umaalingawngaw sa buong komedor.

“Pa, ako na po bahalang kumausap kay Kenzo,” saad ng Papa ni Kenzo. Ang mga kamay nito, mahigpit sa hawakan ng kutsara.

Nanatili namang tahimik si Kenzo at patuloy sa pagkain. Ang atensyon nito, nasa sinangag at longganisa. Ni hindi nito sinusulyapan ang Don na galit na galit na rito. Ang panga nito, gumagalaw sa pagnguya. Pero ang mga mata, blangko.

Kung hindi pa siya binulungan ng Tiyahin na tapos na siyang mag-ayos at magtungo na sila sa kusina, hindi pa niya maaalala na masyado palang obvious ang pakikinig niya sa mga amo. Ang kutsara sa kamay niya, nakabitin.

Hanggang sa makapasok siya ng kusina, tuloy pa rin ang pagsermon ng Don kay Kenzo. Para tuloy siyang naaawa sa batang amo, pero para rin naman dito ang lahat ng sinasabi ng Don. Ang boses ng Don, dinig hanggang kusina.

“Ano po ba ang meron sa frat house?” tanong niya sa Tiyahin nang nasa kusina na sila. Ang mga plato, inilalagay na niya sa lababo.

“Naku, huwag mo nang alamin, Aila. Maghanda ka na at papasok ka pa,” tugon sa kanya ng Tiyahin. Ang tono nito, putol. Ayaw ng usapan.

Hindi na lang din siya kumibo at kumilos na para maghanda sa kanyang pagpasok sa university. Sa De La Cerna University, madalas niyang makasalubong si Kenzo o ‘di kaya makita ito kasama ang mga barkada nito. Hindi naman siya pinapansin nito na para bang hindi siya nito kakilala. Katulong lang kasi siya at amo niya ito, kaya hindi siya dapat umasa na pagdating sa labas eh kakausapin at papansinin siya ni Kenzo. Sa hallway, kapag nagkakatapatan sila, dumidiretso lang ito ng lakad. Parang hangin lang siya.

Matapos makapagbihis, agad na rin siyang nagpaalam sa Tiyahin na papasok na sa eskuwelahan.

Nang sabihin ng Tiyahin na magpunta muna daw siya sa library at nais siyang kausapin ng Don.

“Bakit daw po?” tanong niya. Ngayon pa lang kasi siya pinatawag ng Don para kausapin mula nang dumating siya sa mansyon. Ang puso niya, biglang bumilis.

“Hindi ko rin alam, Aila. Wala namang binanggit ang Don. Magpunta ka na lang sa library,” tugon ng Tiyahin niya. Ang mga mata nito, umiwas.

“Sige po,” tugon niya at kumilos na para magtungo sa library.

Habang naglalakad, napapaisip siya kung ano ang kailangan sa kanya ng Don. Sa pagkakaalam niya, wala naman siyang nilalabag sa loob ng mansyon pati na sa university. Ang mga paa niya, mabigat sa carpet. Kumatok siya sa pintuan ng library at hinintay na magsalita ang Don na nasa loob bago siya tuluyang pumasok sa loob.

“Magandang umaga po,” bati niya sa Don. Ang boses niya, mahina.

“Aila, papasok ka na ba sa eskuwelahan? Bihis ka na pala. May oras ka pa ba para kausapin ako?” tanong ng Don sa kanya na nakaupo sa tapat ng mesa nito. Ang mesa, gawa sa narra. Mabigat. Matanda pa sa kanya.

“Maaga pa naman po,” nahihiyang tugon niya at huminto sa di-kalayuan mula sa mesa ng Don. Ang mga kamay niya, magkahawak sa harap.

“Halika, Aila, lumapit ka,” saad ng Don na mabilis naman niyang ginawa. Ang sapatos niya, walang ingay sa makapal na carpet.

“Hindi naman siguro lingid sa kaalaman mo ang pag-uugali ng nag-iisang apo kong si Kenzo,” simula ng Don sa kanya. Ang mga daliri nito, magkatukod. Ang tingin, diretso sa kanya.

Banayad siyang tumango kahit wala naman talaga siyang ideya kung ano nga ba ang ugali meron si Kenzo. Para kasi sa kanya, nang makakuwentuhan niya ito sa tabi ng swimming pool, okay naman ito—mukhang mabait at marunong makisama. Hindi tulad ng sinasabi ng Don.

“Mula nang umalis dito sa mansyon ang Mama ni Kenzo, nagbago na ang batang iyan. Naging matigas ang ulo at puro na lang barkada ang inaatupag! Nakikita kong naliligaw ng landas ang aking apo, lalo na’t isa siya sa leader ng fraternity dito sa ating bayan,” litanya ng Don. Ang boses nito, bumigat. May pagod. May takot.

Wala naman siyang maikomento dahil wala pa siyang alam tungkol sa bagay na iyon. Tahimik lang siyang nakikinig dito. Ang aircon sa library, mahina lang ang ugong.

“Anyway, Aila, kaya kita nais makausap, may nais sana akong ipakiusap sa iyo, hija,” saad ng Don sa kanya. Ang salitang “hija,” malambot. Hindi niya inaasahan.

“Ano po iyon?” tanong niya. Wala siyang ideya kung ano ang nais ipakiusap sa kanya ng Don, pero parang may kinalaman sa nag-iisa nitong apo na si Kenzo. Ang dibdib niya, sumikip.

“Sa De La Cerna University, pwede bang pakibantayan ang apo kong si Kenzo? Para alam ko kung ano ang mga pinaggagagawa niya sa eskuwelahan at kung saan-saan siya nagpupunta. Gusto kong maging personal kang tagabantay ni Kenzo at i-report mo sa akin ang lahat ng kanyang ginagawa, kahit maliit na bagay lang, i-report mo pa rin sa akin,” litanya ng Don sa kanya. Ang mga mata nito, hindi kumukurap.

“Ako na ang bahala sa allowance mo, Aila. Bukod sa libre na ang tuition mo, ako na rin ang sasagot sa allowance mo, at hindi mo na kailangang magtrabaho dito sa mansyon. Ang kailangan mo lang gawin ay sundan si Kenzo at samahan siya,” patuloy ng Don sa kanya.

Nagbuka siya ng bibig pero walang salitang lumabas sa kanyang bibig. Nanatili siyang nakatingin sa Don. Ang utak niya, nagpoproseso pa. Tagabantay? Siya? Kay Kenzo?

“Ang kailangan mo lang gawin ay samahan si Kenzo saan man ito magpunta. Sa university, pakitingnan mo siya habang wala kang klase. After ng klase, hintayin mo siya at samahan. Hangga’t maaari, sabihan mo siyang umuwi agad at ituon ang kanyang atensyon sa pag-aaral at hindi sa barkada nito. Lahat ng makita mo kay Kenzo, tama man o mali, i-report mo sa akin, Aila,” litanya ng Don sa kanya.

“Ah… Eh… Don, ano po kasi…” hindi niya malaman ang sasabihin. Nais niyang tumanggi dahil alam niyang hindi niya kayang gampanan ang utos nito. Paano niya babantayan si Kenzo kung hindi nga siya nito pinapansin? Paano niya sasabihan kung umuwi ito kung hindi siya nito kinakausap?

“Bukod sa allowance mo, Aila, tatanggap ka pa ng bente mil kada buwan sa akin,” saad ng Don.

Bagay na nagpantig sa kanyang tenga na kahit naman yata sino, hindi na kayang tanggihan pa. Libre paaral na siya, may allowance pa, tapos sa mansyon pa siya nakatira at libre lahat ultimo pagkain. Hindi niya kailangan gastusin ang twenty thousand na idadagdag sa kanya ng Don. Makakaipon pa siya hanggang sa makapag-graduate siya at makakabukod na rin sa wakas. Bente mil. Iyon ang sahod ng dalawang buwan ng Tiyahin niya.

“Sige po. Tinatanggap ko po ang trabaho,” tugon niya sa Don. Ang boses niya, mahina pero buo.

Tumango ang Don. May ngiti, pero pagod. “Mabuti. Simulan mo bukas. At Aila,” dagdag nito, “huwag mong sasabihin kay Kenzo ang usapan nating ito. Sa ating dalawa lang.”

“Opo, Don,” sagot niya.

Paglabas niya ng library, hawak niya ang dibdib niya. Ang hininga niya, hindi niya alam kung kanina pa niya pinipigil.

Bantayan si Kenzo. Sundan si Kenzo. Samahan si Kenzo.

Paano, kung sa kanya, hindi man lang ito lumingon?