Tahnia's Point of View
Buong araw akong tahimik. Nasa computer lang ang atensyon ko at tinatapos ang mga kailagan kong gawin. Paminsan-minsan ay tinatawag ako ni Sebastian pero lumalapit lang ako at ginagawa ang inuutos niya nang hindi kumikibo.
I thought he would notice. I thought he would wonder bakit hindi ako nagsasalita, pero wala siyang sinabi. It was as if he didn't notice anything at all. And it hurt me. It frustrated me.
Doon na ako nakumbinsi na panindigan ang desisyon ko; na tuluyan na talagang tumigil. I can't let him treat me like some trash anymore. Sapat na ang pagpapakatanga kong 'yon. Masyado na akong mababa. Ayoko nang mas bumaba pa.
Maya-maya pa'y nabasag ang katahimikan nang biglang dumating si Enrico—nakangisi at mukhang maganda ang mood. "Woah, kinda gloomy here,
