Chapter 42
KUMAGAT na ang gabi habang tumatagal mas lalong nagwawala ang puso ko sa dibdib, ang dami kong tanong, tinitimbang ko kung tama ba itong magiging desisyon ko, ngunit pakiramdam ko nauubusan ako ng oras dahil dumating na ang gabi ngunit habang paparating ang gabi kaninang hapon bigla na lamang nawala si Kalen, hindi ko alam kung ano ang proseso ng tradisyon na sinasabi niya, lumabas ako ng kubo at napatingala saka ko nakita ang sumisilip na buwan sa makapal na ulap sa madilim na kalangitan.
Unti-unti siyang sumisilay sa kalangitan hanggang sa magliwanag ang buong lugar dahil sa sinag ng buwan hanggang sa makarinig ako ng atunggal sa di kalayuan, napalingon ako sa direksyon kung saan ito nang gagaling, una kong na isip si…
‘Kalen…’ hindi ko alam kung bakit siya ang unang pumaso
