Gael Saavedra

Gael-4

After 5 Years...

"Congratulations, Ate!" bati ni Ariel nang makababa siya sa entablado.

"Salamat." Mahigpit niyang niyakap ang nakababatang kapatid. "Ikaw naman ang susunod."

"Of course, Ate! Makakagraduate din ako with honors."

"Tama 'yan." Ngumiti siya bago iginala ang paningin sa paligid, hinahanap ang tiyahin. Pero wala ito roon. Marahil ay hindi talaga ito dumalo.

Sa wakas, natupad na rin niya ang pangako niya sa sarili. Nakapagtapos na siya ng apat na taong kursong Nursing sa Colegio de San Sebastian, ang pinakasikat at pinakamahal na paaralan sa kanilang bayan. Sa pagkakaalam niya, pag-aari ng pamilya Saavedra ang kolehiyo.

Ang mga Saavedra ang pinakamayamang pamilya sa San Sebastian. Halos lahat ng malalaking establisimyento at subdivision sa bayan ay pag-aari ng mga ito. Nakapag-aral siya sa Colegio de San Sebastian dahil sa scholarship na ipinagkaloob ng Saavedra Foundation. Isa siya sa mga estudyanteng mula sa mahihirap na pamilya na napiling tulungan ng foundation.

Malaki ang utang na loob niya sa mga Saavedra. Dahil sa tulong ng mga ito, natupad niya ang isa sa pinakamahalagang pangarap niya. At ngayong nakapagtapos na siya, may bago na naman siyang misyon, ang makahanap agad ng trabaho upang masuportahan ang pag-aaral ni Ariel.

Nasa high school na ang kapatid niya at sa susunod na taon ay papasok na ito sa kolehiyo. Gagawin niya ang lahat para matupad din ang pangarap nito, gaya ng pagtupad niya sa sarili niyang pangarap.

"Engineer ang kukunin kong course, Ate. Dito rin ako sa Colegio de San Sebastian mag-aaral, gaya mo," masiglang kwento ni Ariel habang naglalakad silang pauwi. Walang tigil ito sa pagkukuwento tungkol sa mga plano nito sa kolehiyo at sa magiging buhay nilang magkapatid kapag nakapagtapos na ito. Bibili raw ito ng magandang bahay at magkakaroon sila ng kani-kaniyang silid.

Napangiti siya. Iisa lang ang pangarap nilang magkapatid, ang magkaroon ng sariling bahay na matatawag nilang tahanan.

"Of course! Sigurado akong makakapasok ka rin dito. Makakakuha ka ng scholarship dahil matalino ka, gaya ko."

"Mas matalino kaya ako sa iyo, Ate! Ang hina mo nga sa Math, eh."

Napasinghap siya sa sinabi nito.

"Anong sinabi mo? Halika ka nga rito!"

Tumakbo si Ariel nang makarating sila sa eskinita patungo sa inuupahan nilang bahay.

"Hindi mo ako maaabutan!" natatawang sigaw nito.

Napailing siya, pero hindi nawala ang ngiti sa mga labi niya habang sinusundan ang kapatid. Bitbit niya ang papel na nakarolyo na nagsisilbing diploma niya, habang nakasabit sa leeg ang medalyang natanggap niya sa graduation.

Marahan niyang hinaplos ang medalya at muling napangiti. Sa wakas, may pag-asa na silang magkapatid na makaahon sa hirap. Kapag nagsimula na siyang magtrabaho, hindi na nila kailangang magtiis sa kakulangan ng pagkain. Makakabili na rin sila ng mga bagay na dati ay hanggang tingin lang nila.

Hindi pa man siya nakapagtatapos, inalok na siyang magtrabaho sa Saavedra Santillan Hospital. Doon siya nag-OJT, at mukhang nagustuhan ng pamunuan ang naging performance niya. Dahil dito, sinabihan na siyang maaari siyang magsimulang magtrabaho sa ospital sa susunod na linggo.

Kailangan pa niyang kumuha ng licensure examination sa mga susunod na buwan, pero dahil kilala na siya sa ospital at maganda ang naging evaluation sa kanya, binigyan siya ng pagkakataong makapagsimula habang inaasikaso ang mga susunod na hakbang para maging ganap na rehistradong nurse.

Kaya naman hindi niya maitago ang pananabik. Sa wakas, magkakaroon na siya ng totoong trabaho. Hindi na niya kailangang magtinda sa bakery nina Manang Soleng o magbenta ng gulay sa palengke para kumita. Higit sa lahat, magkakaroon na siya ng kakayahang protektahan ang sarili at ang kapatid.

Hindi na rin siya basta-basta mapipilit ng tiyahin na makipagkita sa kung sinu-sinong lalaki. Hindi na mauulit ang nangyari noong labing-walong taong gulang siya, nang tangkain siyang ibenta ni Tiya Daisy sa ibang lalaki.

Napayuko siya sandali sa alaala. Mabuti na lang at may isang Saavedra na tumulong sa kanya noon.

Napangiti siya nang maalala si Gael. Nasaan na kaya siya? Mula nang mangyari ang lahat ng iyon, hindi na muling nagkrus ang mga landas nila. May narinig siyang mga usap-usapan na umalis daw ng bansa si Gael upang ipagpatuloy ang pag-aaral sa ibang lugar.

"Sana magkita tayo ulit, Gael," mahina niyang bulong. "Gusto ko sanang makapagpasalamat sa iyo."

Kung hindi dahil dito, hindi niya alam kung ano na ang nangyari sa kanya. Maaaring tuluyan na siyang napahamak sa mga kamay ng mga lalaking gustong pagsamantalahan siya.

Hindi niya alam kung kailan sila muling magkikita, pero naniniwala siyang darating din ang araw na iyon. Isa si Gael sa mga tagapagmana ng pinakamakapangyarihang pamilya sa San Sebastian. Hindi imposibleng bumalik ito balang araw sa kanilang bayan. At kapag nangyari iyon, umaasa siyang magkakaroon siya ng pagkakataong sabihin dito kung gaano siya nagpapasalamat.

"Ngayon pala ang graduation mo. Hindi ko alam."

Naputol ang pag-iisip niya nang marinig ang boses ng tiyahin pagkapasok nila sa maliit nilang apartment.

"Mano po, T'yang," magalang niyang bati bago nagmano.

"Akalain mo nga naman. Nakapagtapos ka dahil sa akin."

Sandali niyang sinulyapan ang tiyahin, pero hindi na siya sumagot. Hindi sa nagmamalaki siya, pero alam niyang wala namang naging malaking ambag ang tiyahin sa pag-aaral niya. Siya mismo ang nagsikap para makapagtapos, habang ang scholarship mula sa Saavedra Foundation ang tumulong upang maipagpatuloy niya ang pag-aaral. Gayunman, palaging ipinagmamalaki ni Tiya Daisy na ito raw ang nagpaaral sa kanila ni Ariel, lalo na sa kanya dahil sa mamahaling paaralan siya nag-aral.

Hindi na lang niya pinapatulan ang mga sinasabi nito. Ang mahalaga, nakapagtapos na siya. Malapit na rin siyang magkaroon ng sariling kita.

"Kailan ka nga pala magsisimula sa ospital?" tanong ng tiyahin habang naghahalughog sa mesa at mga kabinet, naghahanap ng makakain.

Bago ang graduation, kumain na sila ni Ariel sa isang mamihan malapit sa palengke. Kaya wala na silang biniling pagkain pag-uwi. At kahit may pera siyang naipon, kailangan niyang magtipid. Marami pa silang kailangang paglaanan ng pera, lalo na kapag nagsimula na siyang magtrabaho at papasok na sa kolehiyo si Ariel.

Isa sa mga plano niya ang bumukod sila ng kapatid. Hindi naman niya balak pabayaan si Tiya Daisy. Patuloy pa rin niya itong tutulungan kung kinakailangan. Pero gusto na niyang magkaroon sila ni Ariel ng sariling tirahan, malayo sa mga utos at pang-aabuso ng tiyahin. Ayaw na niyang umuwi sa bahay na para bang wala silang karapatang magpahinga matapos ang isang nakakapagod na araw.

"Lintik! Wala na namang pagkain!" inis na reklamo ng tiyahin bago mabilis na lumabas ng bahay.

Napabuntong-hininga siya. Tumingin siya sa paligid ng maliit nilang apartment. Sa mga dingding, sa lumang mesa, at sa mga gamit na matagal na nilang pinagtiisan. Hindi man kalakihan ang lugar, dito sila nanatili ni Ariel sa kabila ng lahat ng paghihirap nila.

Pero hindi na habang-buhay.

"Makakaalis din kami rito," bulong niya sa sarili. "Magbabago rin ang buhay namin ni Ariel. Gagawin ko ang lahat para magkaroon kami ng magandang kinabukasan."

Dahil pagod na siyang mamuhay sa ganitong sitwasyon. Pagod na siyang magtiis sa tiyahing halos wala nang ginawa kundi umasa sa maliit niyang kinikita sa palengke at bakery. Ngayon, may pagkakataon na siyang baguhin ang lahat. At sisimulan niya iyon sa unang araw ng bago niyang trabaho.