NAKASUBSOB si Moneth sa gilid ng mesa, mariing nakahawak sa kamay ni Troy. Ramdam niya ang lamig ng balat nito—hindi na parang sa isang taong buhay. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang pinupunasan ang dugo sa pisngi nito gamit ang laylayan ng damit niya.
“Troy… ano bang pinasok mo?” mahina niyang anas, halos pabulong lang sa sarili. “bakit mo iyon ginawa… nilagay mo ang iyong sarili sa kapahamakan.”
Bawat salitang binibitawan ni Moneth ay mabigat sa kanyang dibdib. Sa bawat pagdaing sa sakit ni Troy, nararamdaman niyang tila sinasaksak din ang puso niya. Noon lang niya lubos na napagtanto kung gaano kalaki ang takot na mawala ito — higit pa sa galit, higit pa sa inis na madalas niyang ipakita sa binata.
“Wag kang mang-iiwan, ha?” mahina niyang sabi habang inilalapat ang palad sa p
