DOS POV.
DIRETSO akong umalis sa tambayan matapos ang pag-uusap namin ni Shairene. Hindi na ako lumingon pa. Alam kong nakatitig siya sa likod ko, ngunit wala na akong balak pang pahabain ang usapan.
Binuksan ko ang pinto ng aking sasakyan at agad itong pinaandar.
Sa mga sandaling iyon, tahimik ang kalsada habang binabaybay ko ang daan. Agaw-dilim at liwanag na ang paligid… oras na karaniwang maingay at puno ng sasakyan ang lansangan… ngunit ngayon, kaunti lamang ang mga kasabay kong motorista.
Gusto ko sanang umuwi sa bahay ko.
Ngunit ano ang gagawin ko roon? Magmukmok? Paulit-ulit na isipin ang ginawa ng asawa ko at ng traydor kong kaibigan?
Napailing ako.
Sa halip na lumiko patungo sa malaking bahay, dumiretso ako.
Mabagal ang aking pagpapatakbo… hindi dahil nag-iingat ako, kund
