Shairene POV.
Hindi ko na mapigilan ang pagpatak ng aking mga luha.
Kahit ilang beses akong punasan ng make-up artist bago magsimula ang seremonya, tila walang katapusan ang pagluha ko.
Ngunit hindi ito dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa sobrang saya.
Habang mabagal akong naglalakad sa mahabang aisle ng simbahan na itinayo sa loob ng Del Fuego Mansion, pakiramdam ko ay nasa isang panaginip lamang ako.
Lahat ay napakaganda.
Napakaperpekto.
Ang mga puting rosas na nakahanay sa magkabilang gilid.
Himig na tugtog ng orchestra.
Ang mga ilaw na tila mga bituin na bumaba mula sa langit.
At sa dulo ng aisle…
Naroon siya.
Si Dos.
Ang lalaking minahal ko nang napakatagal.
Na kahit kailan ay hindi tuluyang nawala sa puso ko.
Ang ama ng anak ko.
Nanginginig ang mga labi ko habang nakati
