XELLONIA POV
NAKITA kong bumalik na si Karen pero bigla kong napansin ang kakaibang kilos niya. Nag—isang linya ang kilay ko nang makitang tahimik at mukhang balisa siya.
Hindi rin siya halos makatingin nang diretso sa akin.
“Karen?” tawag ko sa kanyang pangalan.
Napatingin agad siya sa akin ngunit pilit ang kanyang ngiti.
“Iʼm okay.”
Nangunot ang noo ko nang bigla niyang sinabi iyon.
“Wala pa akong tinatanong sa iyo, Karen... May nangyari ba habang nasa labas ka?” tanong ko sa kanya.
Hindi pa rin siya sumagot sa akin. Sa halip ay tumingin muna siya sa paligid upang tiyaking walang nakikinig sa amin.
“Halika, Maʼam Xellonia,” mahinang sabi niya sa akin.
“Um, okay,” sabi ko sa kanya.
Hinila na niya ako at pumunta kami sa isang tahimik na sulok ng review center.
Pagdating namin
