Maaga pa lang ay ramdam na ang bigat sa dibdib ni Meseeyah. Ang bahay nila, na karaniwang puno ng tunog ng alon at halakhak ng kanyang lola, ngayon ay tahimik—masyadong tahimik.
Sa isang sulok ng maliit nilang kwarto, nakahiga ang Lola Narsing, maputla, mabilis ang paghinga. Kanina pa siya nilalagnat, pero ngayon lang ito umabot sa ganitong tindi.
“Lola, uminom po kayo,” pakiusap ni Meseeyah, marahang ipinapasok ang kutsarang may gamot.
Umiling ang matanda, mahina. “Anak… huwag ka nang mag-alala. Maya’t maya, mawawala rin ‘to.”
Pero hindi iyon ang nakikita ni Meseeyah. Malamig ang kamay ng lola. Mabigat ang ulo. At ang mga mata nito… parang lumulubog.
Hindi na siya nagdalawang-isip.
— Sa Ospital —
Ang amoy ng antiseptic, ang puting ilaw, ang tunog ng makina—lahat ito ay parang humah
