Nagmamadali akong tumayo para kahit papaano ay makalayo sa mga kapatid kong nag-uusap. Abot-abot ang kabog ng dibdib ko.
“Babe, are you there?”
Napapikit ako nang mariin nang marinig muli ang boses niya. Ilang araw. Dalawa na lang at mag-iisang lingo na siyang walang paramdam. Gusto kong maiyak at hindi ko alam ang dahilan noon. Sa sobrang pagkasabik ba sa paramdam niya, sa inis sa hindi niya pagpaparamdam o sa pagkakaalam na buhay siya at hindi katulad ng mga naisip ko sa bawat gabing wala akong naririnig na kahit ano sa kaniya.
“Babe, I know you’re mad but–“ I cut him off.
“H-hans?” nanginginig ang boses ko. Namumuo na rin ang mumunting luha sa mata.
“Is this really you?” I heard him sigh.
“I’m so sorry. Baby. Something happened and Dad needs me. I promise you tomorrow I’ll se
