DALAWANG warning knock ang narinig ko bago bumukas ang pinto.
“Ready, Hijo?” tanong ni Uncle Abraham.
“Almost.”
He smiled. Tumingin ako sa salamin at inayos ang cuff links ng puting dress shirt. Pagkatapos, dinampot ko naman ang asul na coat at isinuot. Ilang sandali pa ay magkasunod na kaming lumabas ng kwarto ni Uncle. Sabay rin naming nilakad ang malamig na hallway na patungo sa function room ng office building.
My life was been hellish, six years ago, but I survived. Gumamit at nanakit ako ng tao. Nasaktan at naging patapon ang buhay ko hanggang nabingit pa sa kamatayan, pero hindi ako pinabayaan ni Uncle Abraham. Utang ko sa kaniya kung saan man ako naroon ngayon. He has been my savior ever since I was a kid at hanggang ngayon na treinta y dos na ako, siya pa rin ang kaisa-isa
