Chapter 1
1513 Words
"You've been sold. Pack your things. You're leaving red-light district tonight."
Tahimik kong inimpake ang mga gamit ko nang sabihin iyon sa akin ng may-ari ng establisyimento, hindi alintana ang kaba na unti-unting bumangon sa aking dibdib dahil sa tono ng pananalita nya.
I was sold, just like all the other women in the red-light district. Someone bought me for a hundred billion. I never imagined anyone would pay that much for me—or that I was worth anything at all.
"Sigurado ka na ba sa desisyon mo? Hindi na ba talaga kita mapipigilan?" hinawakan ni Abbie ang kamay ko, ang nag-iisa kong kaibigan.
"May oras ka pang umalis. Tutulungan kita."
"Okay lang ako," mahinahong sagot ko. "Hindi ako tatakas. Kakayanin ko ito."
Nang dumating na ang sundo ko, bumaba na ako. Pero bago pa man ako pumasok sa sasakyan ay napatingala muna ako sa taas ng balkonahe. Agad ko namang nakita ang kapatid ko na nakadungaw sa ibaba.
"May naiwan ka pa ba, Miss?"
Tumitig ako sa mukha ng kapatid ko, ngunit tumingin lamang siya sa ibaba na walang emosyon sa mukha. Hindi siya nagbitaw ng salita o nagpaalam sa akin. Tahimik niya lang akong pinagmasdan at tinalikuran habang hila-hila ang puting tela na tanging bumabalot sa katawan nito.
"Wala na po," tumingin ako sa aking driver at malumanay na ngumiti. "Tara na po. Umalis na po tayo."
Habang papalayo kami sa red-light district ay marami akong nabatid at napagtanto sa buhay ko. Kahit gustuhin ko mang maging malungkot sa pag-alis ay hindi ko magawa ito. That place is my hell. Wala akong magandang alaala sa lugar na iyon. At ayaw ko nang bumalik pa roon.
"Nakalaya rin ako..." bulong ko ng mahina bago ipinikit ang mga mata, nagbabalik-tanaw sa nakaraan.
Akala ko’y mabubulok na ako sa lugar na iyon, pero nakalabas ako. Kahit na sinasabi nilang walang kwenta ang magtangkang tumakas ay nakalaya pa rin ako. Naka-survived ako ng mahigit na 18 na taon sa impyernong iyon, kahit na halos ang tanging pagkain ko ay mga tira-tirang tinatapon nila—mga kalat na tinanggap ko, kahit pa nakakasuka para lang mabuhay ako.
"Magiging maayos din ang lahat, Nesrin..." napasandal ako sa bintana at humikab. "Ito ang pinakamahusay na desisyon na ginawa mo... At hindi mo pagsisisihan na pinili mo ito."
NAGISING ako nang huminto ang sasakyan namin. Nakarating na pala kami sa tapat ng bahay, at hindi ko napigilang mamangha sa sobrang laki nito—hindi ko inaasahan na ganito kalaki at marangya ang mapapangasawa ko.
At hindi lang ito isang mansion. Mas malaki pa roon, isang manor na parang palasyo. Maluwag at napakaganda ng kabuuan!
"This way, Miss," bungad sa akin ng isang katulong.
Kahit ang mga katulong, marunong pa ng salitang Ingles! Ang bawat isa sa kanila ay may pormal na kasuotan, at ang kanilang mga galaw ay maayos at disente. Lahat sila ay tila bihasa at handang tumulong, na parang sanay sa buhay ng marangya.
Ang chandelier ay kumikislap at nagbigay-liwanag sa aking mata nang pumasok ako sa manor. Ang aking mga mata ay naglakbay sa paligid. Wala akong masabi. Ang kagandahan nito ay sadyang kahanga-hanga.
Nanliliit ako sa suot ko, at parang ako pa ang mukhang katulong dito dahil sa itsura ko. Ang mga damit ko ay simple at hindi bagay sa marangyang paligid ko.
"You must be Nesrin," sabi ng isang matandang lalaki na nasa edad singkwenta na.
"Y-yes, po?" inosenteng tugon ko at ngumiti. "O-opo! Ako po si Nesrin."
"Sino po kayo? I-ikaw po ba ang asawa ko?" tanong ko, medyo kinakabahan, habang tinitingnan siya ng maigi.
Tama ba itong iniisip ko? Siya na kaya ang bumili sa akin sa halaga ng isang daan bilyon? Pero ang tanda-tanda niya na at ako 18 pa lang. Jusko, parang lolo ko na sya!
Bago pa ako magsisi na hindi ako tumalon at tumakas sa kotseng sinasakyan ko kanina ay tumawa siya.
"No, I am Fred—the family's butler," aniya at ngumiti. "Nice to meet you, our Lady of the House."
"M-magandang gabi ho, butler Fred!" agad akong yumuko bilang paggalang at sa sobrang hiya.
"No, just call me Fred, Ijah." pagtama niya, kaya nag-angat ako ng tingin. Ang kanyang boses ay malumanay, ngunit may kahalagahan sa bawat salita
"O-okay po, Fred Ijah," sagot ko na may halong kaba.
Muli na naman siyang natawa. "Just call me Fred lang."
"F-Fred lang?" naguguluhang tanong ko dahil hindi ko mawari kung ano talaga ang totoong pangalan nito.
"Just—Nevermind," napailing na lang siya habang tumatawa. "I'm sure the young master will adore you."
"Take Nesrin to her room, the Miss is tired from the long journey. Make sure she feels comfortable."
Hindi na ako umimik pa at sinunod na lang ang bilin niya. Sumunod ako sa mga katulong habang ipinapakita nila sa akin ang silid ko. Pagkarating ko sa isang marangyang kwarto ay agad akong bumagsak sa kama, parang gusto ko na lang matulog at kalimutan ang lahat ng nangyari kanina dahil sa hiya.
Hindi ko na naiintindihan ang nangyayari. Ang sabi nila ay may bumili sa akin dahil papakasalan niya ako. Pero hindi ba’t kailangan ng pagmamahal bago isagawa ang kasal? Nabago na pala ang lahat ng ito? Ang ideya ng kasal na walang pagmamahal, na parang isang kasunduan lang, ay tila mahirap tanggapin at mahirap paniwalaan.
"Paano kung scam pala ito!?" napasinghap ako at napaayos ng upo sa kama.
Paano kung isang malaking sindikato ang nasa likod nito at kukunin nila ang laman-loob ko? Pero parang disente naman ang mga katulong nila, kaya’t pinili ko nalang na huwag masyadong isipin. Mas mabuti pa nga sigurong matulog na lang ako baka sa pagtulog ko makalimutan ko muna ang lahat ng mga tanong at takot na bumabalot sa aking isipan.
Pero hindi ko pa rin maiwasang magtanong. Sino ba naman kasi ang magmamahal sa isang hindi niya pa kilala o nakikita? Parang imposibleng mangyari, lalo na't ako na may ordinaryong background at pangkaraniwang hitsura. Wala akong anumang espesyal na maipagmamalaki. Kaya’t nahirapan akong paniwalaan na may makakaramdam ng pagmamahal sa akin. Hindi ko lubos na maintindihan kung paano ako naging mahalaga sa mata ng iba.
Hindi ko namalayang nakaidlip pala ako saglit, at nagising na lamang ako dahil sa kamay na humahaplos sa aking pisngi. Ang haplos na iyon ay malumanay. Nagbibigay ito ng kaba sa dibdib ko at may kakaibang pakiramdam ng kalmado at init ang naramdaman ko.
"S-sino ka?" mahinang bulong ko nang bumaba ang haplos niya sa aking leeg.
"Shh..." pagtahan niya sa akin. "Go to sleep."
Idinilat ko ang aking mata, pero wala akong makita dahil sa sobrang dilim ng aking silid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malalim na hininga ko at ang mainit na hininga niyang dumadampi sa balat ko. Ang bawat paghinga niya ay parang may bigat, at ramdam ko ang tensyon sa hangin sa pagitan naming dalawa.
"Hmmm..." mahinang ung#l ko nang bumaba ang haplos nya sa dibdib ko.
Napaawang ang bibig ko nang laruin niya ang korono ng dibdib ko at pinisil pisil niya ito.
"I-ikaw ba siya?" tanong ko sa gitna ng malalim na hininga ko, ang boses ko ay bahagyang nanginginig.
Ang puso ko ay mabilis na tumibok, at ang bawat salita ay parang nahirapan lumabas mula sa aking bibig.
"Who?" mapanuksong aniya sa tainga ko, ang tinig niya ay malambing pero may halong misteryo.
Napasinghap ako nang maramdaman ang labi niya na dumampi sa leeg ko at ang kamay niya ay naglandas sa pang ibabang saplot ko.
"My husband—ahhh" napakapit ako nang mahigpit sa kanya nang himasin nya ang perlas ko at nilamas ito.
"Come again?" tanong niya, at ang ngisi sa labi niya'y tila gumuhit ng anino sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan.
"A-are you my husband?" inosenteng tanong ko, habang pilit kong inaaninag ang mukha niya sa kabila ng nakabalot na dilim.
Ang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa amin at sa paningin ko ay ang pigura niya'y tila isang aninong nagtatago sa pagitan ng realidad at panaginip. Ang liwanag ng buwan ay bumalot sa kanyang anyo, nagbigay-diin sa mga matang parang nanunuya at sa mga labi niyang nagtatago ng sagot na hindi ko pa handang marinig.
Nakita kong kumubra ang pilyo at kakaibang ngisi sa labi niya. Napakagat siya sa kanyang labi habang binubuksan ang zipper ng pantalon niya.
"Yes, I am. And I'm gonna fxck you hard." pilyong aniya at mapusok akong hinalikan.
Pero naudlot lamang ito nang bigla akong mahulog sa kama. Kasabay ng pagbagsak ko sa sahig, parang inalis ng lamig ng tiles ang bigat ng eksenang iyon. Muli akong naalingpungatan, at doon ko napagtanto—panaginip lang pala ito!
Ngunit bakit parang totoo ang naramdaman ko noong mga gabi na iyon? Napahawak ako sa aking labi, pilit inaalala ang bawat detalye. Biglang uminit ang aking pisngi, para bang ang mga mata niya at ang ngisi niyang iyon ay nananatiling nakatatak sa akin.
Nakaramdam ako na parang basa sa aking pang ibabang saplot at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko kung ano ito. Basang basang ang perlas ko!
"Wet dreams! Nakakahiya ka Nesrin!"
- Writer
