AMIRA
He is hugging me.
Hindi ako nananaginip. Hindi ito dala lang ng pagod. He's really here, Joshua.
"I-I'm sorry. Na-excite lang akong makita kang uli. It's been a week, h-how are you?" utal-utal nitong tanong. Hindi siya makatingin sa akin, as if, hindi siya 'yong kilala kong Joshua na nakasama ko noong hindi pa ako makaalala.
"I'm good. Ikaw? Kumusta ka? Saan ka na nakatira? Kumakain ka ba nang maayos? May natutulugan ka ba?" sunod-sunod kong tanong. Hinawakan ko ang magkabila niyang braso, medyo pumayat siya.
Tinawanan niya lang 'yong mga tanong ko imbes na sagutin kaagad. "Of course! Wala kang dapat ipag-alala sa akin. Kinupkop ako ni Kamatayan, siya ang nag-aalalaga sa akin ngayon."
Natuwa ako noong marinig iyon. Kung siguro kagaya pa rin ako no'ng dati na talagang patapon an
