KABANATA 112

3010 Words

ONE week has passed. I accepted the fact that we lost our second child. For the very first time, I felt his coldness, and he was distant, maybe because he was still in the process of moving on. Expected niya kasi na magkaka-baby na kami matapos ang limang taon pero hindi naman pala. He was not sweet to me. Kapag tinanong ko, sumasagot naman siya kaya lang ramdam ko na parang tinatamad rin siyang kausapin pa ako. I was hurt. Nakunan ako. I need him. I need his care more than ever. But then, naisip ko. Siguro napapagod na siya na intindihin ako. I should give him space. Kasalanan ko naman kasi. Pinapahinga ako pero matigas ang ulo ko. Dahil lang sa bagot kaya tuloy nawala ang anghel na binigay sa amin ngayon. Pinagmasdan ko si Philip na abala sa binabasa nito sa laptop niya. Alas-diyes na

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD