ror ng kanyang kotse. Nabasag iyon dahilan upang dumugo ang kanyang kamao.
"A-ang kamay mo!" Nilapitan ko s'ya pero itinulak lang n'ya ang mga kamay ko.
"Maliit lang 'to kumpara sa pinagdadaanan ng kapatid ko." Sumandal s'ya sa kotse na parang wala lang sa kanya ang dumudugog kamay.
Hinayaan ko na lang s'ya sa kagustuhang hindi gamutin 'yon.
"Hindi mo kasalanan na ang field na kinuha mo ay hindi tungkol dito. Cardiologist ka, Inigo. Hindi tayo Diyos na kayang gumawao, namumuo ang mga luha sa gilid ng kanyang mga mata. "Dyan ka naman magaling! Ang mang-iwan dahil akala mo pabigat ka! Nakakasakal ka! Pero ni minsan hinding-hindi ko naisip 'yan o ng mga magulang mo! Sana naman kahit kaunti... Ka-kahit..." Napapasinok si Ma-An at ano mang oras ay hindi na kaya pang pigilan ang halu-halong
