Adelina's Point of View
Pagkapasok namin sa mansyon ay agad na nanumbalik ang mga alaala namin ni Amadeo. Mapait akong napangiti dahil parang ang sakit nang balikan ng mga masasayang alaalang 'yon.
Napatingin ako kay Amadeo. Seryoso ang mukha niya. Bahagyang nakakunot ang noo at kanina pa tahimik kahit pa sinusubukan ko siyang kausapin.
Alam ko sa sarili ko na galit siya sa akin; na kinamumuhian niya ako. Pero pilit kong isinasantabi 'yon. Pilit kong binabalewala ang sakit na nararamdaman ko sa tuwing nakikita ko kung paano siya tumitig sa akin—puno ng galit, ng inis, at pagsisisi. Marahil ay nagsisisi siyang nakilala niya ako.
Pero ako? Hindi. Ang tanging pagsisisi ko lang ay hindi ko sinabi sa kanya agad ang totoo. Kung siguro'y umamin ako, baka hindi pa ganito kalaki ang magiging g
