Amadeo’s Point of View “Ito lang ba talaga ang dadalhin mong gamit?” nagtatakang tanong sa akin ni Adelina matapos niya akong tulungang mag-impake. “Parang tatlong araw ka lang doon.” “I don’t want to carry too much stuff,” sagot ko. “Bibili lang ako do’n. I just wanted to bring a few favorite pairs with me,” paliwanag ko sa kanya saka ako ngumiti. But that smile soon vanished as soon as things started to sink in—that I will be gone without a specific guaranteed return. Tumingin ako kay Adelina, and she stared back. Bakas sa mga mata niya ang pag-aalala at lungkot. We both know that what lies ahead is pure uncertainty. Walang may alam sa amin kung ano ang mangyayari sa akin kapag pumunta na ako ng Barcelona. There’s no guarantee that I can o what was tasked to me. “Mag-iingat ka ro’n,

