Ang tanging maririnig lang sa hallway ay ang tunog na nanggagaling mula sa sapatos ko sa tuwing inihahakbang ko ang aking mga paa. I could feel their tensed and restricted breathing. Parang kulang na lang ay hindi nila halos iparinig sa akin kahit na ang kanilang mga paghinga. Hindi naman ako nakakatakot, hindi ba?
Nakalampas na ako, nakatalikod na at lahat ay nararamdaman ko pa rin ang takot na nagmumula sa kanila. Ang mga piping sigaw na hindi na kayang ilabas at mamutawi sa kanilang mga dila.
Hindi nila kailangang matakot dahil wala naman akong gagawin sa kanila. Alam ko kung saan ako lulugar at kung kailan ako kikilos. Kapag alam kong naagrabyado ako, saka sila manginig dahil hindi ko iyon papalampasin.
“She is scary.” No. I am not, because I am not a ghost.
