Sa dulo ng Graveyard hallway ay masayang nagtatawanan ang grupo ng mga Salvador at Madrigal. Halos sakupin nilang lahat ang buong corridor. Lahat ng mga estudyanteng madadaanan ay napapatabi papunta sa gilid at hinahabol ng tingin ang dalawang grupo.
They seem so happy. Sa unahan ay nandoon si Lorcan habang nakayakap sa kaniyang braso ang isang babae – na dati ay ako ang gumagawa. Oh great. This is not the time to reminisce the past, as if that’s long ago. Isang gabi pa nga lang.
Kung ang iba ay masiyadong pinapahalata ang paghanga sa mga ito, ako naman ay hindi alam kung liliko ba para hindi kami magkasalubong o aakto na lang na hindi ko sila nakita – na alam kong masiyadong halata kapag ganoon ang nangyari.
“Oh, hell! Bahala na!” bulong ko sa sarili.
Inayos k
