Chapter 35:
Isang Taon.
Ilang araw na akong hindi halos lumalabas ng kwarto ko. Lumalabas lang ako kapag kakain o kaya ay kung may kailangan akong gawin. Medyo pinagagalitan na nga ako ni papa dahil imbes na mag-asikaso sa kung anong plano kong gawin para sa buhay ko ay tumatambay lang ako sa loob ng kwarto.
Sa loob ng ilang araw na nasa loob ako ng kwarto, panay lang ang paglalaro ko ng video games at panunuod ng mga romantic comedy na drama para naman kahit papaano ay ma-enlighten ang sarili ko. Pero kahit pala gano'n ang gawin ko ay hindi pa rin talaga mawawala ang lungkot ko. I realized that time can only heal this pain in my heart at hindi ko dapat minamadali. Kaya ngayong araw, I got out of my room para makahinga.
"Sa wakas at lumabas ka rin sa lungga mo," bungad sa akin ni mama
