Denizden gelen tuzlu rüzgâr saçlarımı savururken, onun koca koca attığı adımlarına yetişmeye çalışıyordum. Her adımı, kaldırıma çarpan bir sabır testi gibiydi. Bu adam insanın sinir sistemini baştan tasarlatırdı.
Spor arabasına o iri gövdesini bıraktığında, egzozdan çıkan duman bile kibir kokuyordu. Kapıyı öyle bir kapattı ki, sanki bütün şehir “karizmatik sinir hastası yola çıktı” diye anons etti.
Ben de öfkeyle nefes alıp kendi arabama koştum. Motorun sesi kalp atışlarımı bastıracak kadar gürültülüydü. Direksiyonu kavradım; avuçlarım terlemişti ama gururum daha sıcaktı.
O gaza bastıkça, ben de arkasından deli gibi bastım. Dar sokaklar, taş kaldırımlar, eski duvarların gölgeleri... Hepsi bir film sahnesi gibi önümden akıyordu. Farlarının kırmızı ışığı, sinirli bir metronom gibi önümde
