Arabadan indiğimde Ali çoktan kapıya yönelmişti. Her zamanki gibi… beklemeden, sormadan, sanki ben yokmuşum gibi.
“Bir gel der misin, nezaketen?” diye seslendim arkasından.
Dönüp o kısık, kara gözleriyle bana baktı. “Gel,” dedi. Tonunda alay gizliydi.
“Vay be, mucize! Nezaket dersi işe yaramış!” dedim, adımlarımı hızlandırarak.
Kapıyı açarken omzunun üzerinden baktı. “Çok konuşuyorsun.”
“Sen de çok susuyorsun, dengeyi sağlıyoruz işte.”
Evet Ezgi, şimdi de onunla laf dalaşına gir. Romantizmin doruklarındasın resmen.
Kapıdan içeri girdiğimde, o tanıdık odunsu koku burnuma doldu. Vücudum istemsizce gerildi.
Kendine gel Ezgi, parfümden etkilenen ergen değilsin sen.
Ali önümde yürürken, geniş omuzlarını ve o dik duruşunu izlemekten kendimi alamadım.
Tamam Ezgi, yeter. Düşmanının vücut
