Oktay direksiyonda ilerlerken şehir, güneşin vurduğu parlaklığıyla gözlerimi acıtıyordu. Ne kadar ışık varsa hepsi bana yüklenmiş gibiydi; gökyüzü bile üstüme doğru çöken bir kubbe gibi. Dışarıda her şey olağan görünüyordu — insanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu, hayat kendi rotasında akıyordu — ama benim içimde aynı anda bir fırtına kopuyor, bir yangın yanıyor, bir buz tabakası çatlıyordu. Hepsi birden. Hepsi aynı anda. Yetmiyordu beynime. Yetmiyordu kalbime.
Hande. Neden? Ne buldu? Niye bu kadar telaşlıydı?
Sorular birbirine dolaşıyordu. Kafamın içinde bir halay çekiyorlardı sanki; bağırıyor, çarpışıyor, düşüyor, tekrar ayağa kalkıp üstüme saldırıyorlardı. Ve her soru bir diğerine çarpıp çoğalıyordu.
Aylin Hanım. Annem. Taylan.
Haluk Amca. Kalender. Ali.
Hepsi bir çemberin içinde b
