Aylin Hanımla.
Annenle.
Kelimeler beynimde yankılandı.
Bir kez.
İki kez.
Sonra durmadan dönmeye başladı.
Sanki plak çizilmişti; aynı yerden, aynı acıdan, tekrar tekrar.
Aylin Hanımla.
Annenle.
Annem...
Ne işi var burada? İçimden bir ses fısıldadı, buz gibi, keskin ve yabancı: Neden şimdi? Neden Taylan’la?
Sanki biri boğazıma buz döktü. Dilim damağıma yapıştı. Dudaklarım aralandı ama ses çıkmadı. Yutkundum. Boşuna. Hava boğazıma kadar gelip geri dönüyordu.
Yıllarca yoktu. Bir gölge gibi kaybolmuştu. Babamın cenazesinde bile görünmemişti. Biz onunla değil, yokluğuyla büyüdük. Ve şimdi… Taylan İlter’le mi? Ne alaka?
Tesadüf mü bu? Hayır. Hayır, olamaz. Dünya bu kadar zalim olamaz.
Ama Oktay’ın gözleri... O gözler yalan söylemiyordu.
Ciddi.
Keskin.
Gerçek.
Ve bir parça da kor
